Ukochany chłopak Zagłębia Sosnowiec

CO SIĘ WYDAJE

Przykładem mogą być losy Andrzeja Jarosika, cudownego dziecka sosnowieckiej piłki, chłopaka o olśniewającym talencie, który - mimo że wiele osiągnął - miał też w życiu pecha...

Po pierwsze dlatego, że przeciętny kibic piłki nożnej gdy słyszy nazwisko „Jarosik" zastanawia się: „czyż to nie ten, który Kazimierzowi Górskiemu odmówił gry w meczu ze Związkiem Radzieckim. Nie ten, który przy niekorzystnym rezultacie powiedział: teraz to ja nie gram?". Po drugie dlatego, że gdyby piłkarz urodził się w innym czasie, to miałby pewne miejsce na środku ataku reprezentacyjnej piłki co najmniej przez kilka lat, jeśli nie przed dekadę. Grał jednak w czasach, gdy w Polsce obrodziło wybitnymi środkowymi napastnikami - z Włodzimierzem Lubańskim na czele - inie było na to szans. 

Mimo to „Jary", czy też „Jaros", zdołał oczywiście wiele w piłce nożnej osiągnąć i to w czasach, gdy ta konkurencja była bodaj największa w dziejach. W Zagłębiu w latach 1963-74 rozegrał 265 meczów i strzelił aż 113 goli! Wielokrotnie doprowadzał Stadion Ludowy do ekstazy. Dwa razy był królem strzelców (1969/70 i 1970/71), raz wygrał również „Złote Buty" naszej redakcji na najlepszego zawodnika ekstraklasy (w 1971 roku). Nie ma wątpliwości, był fantastycznym graczem z ogromną boiskową fantazją i wyobraźnią, wychowankiem Zagłębia, który już w debiucie w ekstraklasie przeciw Lechowi zdobył, jako nastolatek - pierwszego gola. 

A przecież ten piłkarz miał prawo czuć się jednak niespełniony. Po pierwsze dlatego, że z ukochanym Zagłębiem ten chłopak z sosnowieckiej dzielnicy Pogoń - nigdy nie został mistrzem Polski: trzy tytuły wicemistrzowskie są godne podziwu, ale wiadomo, że w Sosnowcu chcieli więcej.

Tak samo w reprezentacji... Choć Jarosik zagrał w niej 25 razy i strzelił 11 goli - nigdy nie wystąpił na mistrzostwach świata. W 1974 roku triumfy święcił już na tej pozycji Andrzej Szarmach... Miał jednak satysfakcję, że jako jeden z niewielu polskich piłkarzy wbił bramkę reprezentacji Holandii. I to w jakich okolicznościach: w eliminacjach mistrzostw świata na Stadionie Śląskim w 1969 roku odwrócił losy meczu, wchodząc na boisko w drugiej połowie i zdobywając wyrównującą bramkę. Ostatecznie Polska wygrała wtedy 2:1, rywalom nie pomógł nawet Johann Cruyff... Najlepsze spotkanie rozegrał jednak w tym samym roku z Bułgarią, również w eliminacjach do meksykańskiego mundialu. Zdobył wówczas dwa gole, po meczu do szatni z gratulacjami wkroczył ówczesny premier Józef Cyrankiewicz... 

A potem... słuch o nim zaginął. W 1974 roku wyjechał do Francji i - jak ujęto to w książce - „ stał się jak yeti: wszyscy o nim słyszeli, nikt go nie widział"... Kontaktów z ojczyzną już nie utrzymywał. Pograł tam jeszcze trochę w piłkę, ale kontuzja sprawiła, że niezbyt długo. Bardzo to przeżył, bo futbol był dla niego wszystkim.... We Francji skończył kurs i zaczął pracować przy montażu sieci elektrycznych. W Polsce się nie pokazywał. Uśmiercono go u nas za życia. Wiadomo tyle, że zmarł w 2024 roku. Gdy czyta się tę książkę na końcu ogarnia człowieka smutek... 

Autorzy książki o tym świetnych piłkarzu - Jacek Skucha i Jerzy Mucha - wykonali benedyktyńską pracę, tropiąc ślady piłkarza na wiele sposobów. Przy okazji opowiedzieli historię Zagłębia z najlepszych czasów Jarosika, a to przecież historia ku pokrzepieniu serc sosnowieckich fanów, którzy dziś przeżywają trudne chwile. Atutem książki jest również bogata warstwa zdjęciowa. Każdy fan polskiej piłki powinien ją przeczytać. 

Paweł Czado