To naprawdę jest lider?!

LEGIA WARSZAWA 

Mam przeświadczenie, że liderzy silnych lig to z reguły drużyny-potwory, budzące przestrach własną potęgą, siłą, umiejętnościami. Nie na tyle - być może - by stosować bizantyjską „proskynesis" (czołobitność), czyli padać przed nim na twarz, niemniej zazwyczaj czuć, że to ktoś nadzwyczajny. Oczywiście trudno podchodzić tak do tego po jednej czy dwóch kolejkach sezonu, ale po pięciu spotkaniach już chyba można pozwolić sobie na pierwsze wnioski. Podczas niecodziennego meczu w Gliwicach (godzinna przerwa z powodu reanimacji kibica) pierwszy raz w tym sezonie zobaczyłem Legię i nie mogę powiedzieć, że jest oczarowany. 

Co mi się nie podobało?

a) błysk i... to wszystko

Legia bardzo szybko, zgodnie z oczekiwaniem wielu, objęła prowadzenie. Pierwsze minuty to jej dominacja, niektórzy pokusiliby się nawet o słowo „ rozmach". Z niezrozumiałych przyczyn - po mniej więcej kwadransie - przestała jednak tak grać, a wydaje się, że wcale nie musiała przestać;

b) minimalizm nie popłaca

Bardzo doceniam podejście, że trzeba wydatkować tyle energii na ile rzeczywiście to konieczne, jednak czasami zatrąca to niebezpiecznie o minimalizm, zwłaszcza w futbolu. W połowie pierwszej połowy stało się ewidentne, że Legii nie zależy w ogóle na zdobyciu drugiej bramki i ewentualnym zamknięciu meczu. Nie było widać w jej ofensywnych działaniach boiskowych planu i determinacji. Trochę jakby działała na zasadzie: „pilnujmy tego co mamy, a może jeszcze coś się trafi";

c) bardzo słaba reakcja na zdarzenie nieoczekiwane

Trwająca na trybunach ponad godzinę reanimacja kibica, to zdarzenie zupełnie nieoczekiwanie, na które Legia była jednak całkowicie nieprzygotowana. Piast z pewnością też, ale po powrocie na boisko gospodarze na powrót potrafili jednak zapuścić silnik, a Legia już nie. Przyznał to nawet na konferencji prasowej jej trener Marek Papszun. Legioniści dali się zepchnąć do defensywy, momentami wręcz rozpaczliwej. Gdy człowiek uzmysławiał sobie, że drużyna z Warszawy jest liderem - to dziw go brał;

d) niemoc we wpływaniu na losy meczu

Tak jak na początku dziwiło, że Legia nie robi na boisku więcej, choć mogłaby, tak na końcu zdziwiło, że... udało jej się zremisować. Spotkanie było jednym wielkim pokazem jej niemożności. Przyznacie, że słowa „lider" i „niemożność" się nie łączą? A jednak! A co najbardziej znamienne - Legii nie przytrafia się to w tym sezonie pierwszy raz - podobnie było choćby w meczu z Koroną w Kielcach. W efekcie pasywność w atakach została surowo ukarana przez ligowych rywali;

e) zła reakcja na działania rywali 

Piast wprowadził na boisko Ivana Limę. Wspólnie z Leandro Sancą i Samuelem Ntamackiem całkowicie zmienili obraz gry, zwłaszcza na prawym skrzydle. Legia nie umiała sobie z tym nagłym przechyłem w tym rejonie boiska  w ogóle poradzić. Momentami wyglądała wręcz jak przeciekająca wanna, która trzyma wodę resztką sił, ale zaraz szczelina się powiększy. No i wanna się w końcu rozerwała...

e) konkretne zachowanie przy stracie bramki

Nie można mieć, w mojej opinii, pretensji do Rafała Augustyniaka, że przy strzale Sanki odbiła się od niego piłka i zmyliła bramkarza Otto Hindricha - to przypadek. Można mieć jednak pretensje do Bartosza Kapustki, za to jak łatwo dał się ograć Ivanowi Limie i nie reagował potem w sposób w jaki można by się spodziewać, jakby spodziewał się, że koledzy z defensywy to naprawią;

f) niebiosa podały rękę i... nic

Nawet po stracie bramki nadarzyła się jeszcze okazja na zwycięską bramkę. I co ? I nic... Bo za nic należy uznać pudło z bliska Rafała Adamskiego w ostatniej akcji meczu. 

Paweł Czado