Teatr absurdu

Główny wyróżnik rozwiniętego w połowie minionego stulecia teatru absurdu to antyrealizm i brak sensu. Zapewne zwolennikami tego niszowego w historii teatru nurtu byli szefowie światowych federacji lekkoatletyki i piłki nożnej. Pomysł, by rozgrywać dwa finały biegów na 400 metrów a potem wręczać medale nie według zajętych miejsc, a porównując czasy, to absurd w najczystszej postaci. Podobnie jak przyznanie piłkarskiej reprezentacji Szwecji miejsca w barażach o Mundial, mimo że w eliminacjach nie wygrała żadnego meczu i zajęła ostatnie miejsce za Szwajcarią, Kosowem i Słowenią czyli średniakami. Wystarczyło triumfować w grupie C marginalnej Ligi Narodów, ogrywając takie potęgi jak Estonia i Azerbejdżan, by zostać przeniesionym wprost z ligi okręgowej do Ligi Mistrzów. Warto wyjaśnić, że autorem tego głupiego pomysłu nie jest FIFA a UEFA. Każdy kontynent ma swój limit miejsc na turniej finałowy i sam decyduje o jego podziale. Mam nadzieję, że PZPN nie zapatrzy się w swoich europejskich pryncypałów z Nyon nad Jeziorem Genewskim, decydując, że Start Sierakowice i Skalniak Kroczyce (liderzy grup śląskiej ligi okręgowej) rozegrają baraż o reprezentowanie kraju w Lidze Mistrzów.

Rodak Prezydenta UEFA słoweński arbiter Slavko Vinćić nie miał swojego dnia przed tygodniem w Sztokholmie. Mylił się w obie strony zbyt często jak na tej klasy sędziego, a niektóre jego decyzje (np. przy drugim golu dla gospodarzy) były brzemienne w skutki dla Biało-czerwonych. Nasz selekcjoner Jan Urban jak zawsze zachował się z klasą, twierdząc, że to nie sędziowskie, a nasze błędy zdecydowały o porażce. Jednak trudno mieć zaufanie do faceta, który kilka lat temu bawił się na narkotycznej imprezie z bośniackimi prostytutkami i mafiosami. Gdyby nie Vinćić, nikt by nie wiedział o istnieniu miejscowości Suho Polje.

Skupmy się jednak na aspektach czysto piłkarskich. Przegraliśmy ten kluczowy mecz przez słynną od wieków polską fanfaronadę, mierzenie sił na zamiary. Trener Szwedów okazał się wybitnym strategiem. Wiedząc, że nie ma szans w otwartym starciu – także przez kontuzje - postanowił zagrać a'la Czesław Michniewicz, fortelem. Gospodarze oddali nam pole, przyczaili wokół własnego pola karnego i czekali na nasze błędy. Niestety, doczekali się, gdyż gra obronna to nasza pięta achillesowa. A już przy stałych fragmentach istna tragedia. Ostatnie minuty meczu powinny przejść do klasyki, jak nie rozgrywać końcówki przy wyniku remisowym. Widząc błędy polskiego bramkarza z kolegami z obrony przypomniałem sobie opowieść legendarnego pięściarza Jerzego Kuleja. Słynął on z husarskich szarż na rywala od pierwszych sekund walki. W olimpijskim finale Rosjanin Frołow był na to właśnie przygotowany, ale szczwany lis trener Feliks Stamm zastawił na niego pułapkę, jak przed tygodniem Szwedzi na nas. „Papa” zabronił podopiecznemu atakować, kazał skupić się na obronie. Uskoki, uniki, zasłony, klinczowanie itd. Zaskoczony rywal zgłupiał, a Stamm na minutę przed końcem wydał Kulejowi komendę: „TERAZ”! Lawina ciosów Polaka na koniec przesądziła o złotym medalu. Podobnie było na murawie Truskawkowej Areny, choć kandydatem do złota Mundialu Szwedzi raczej nie będą.

Uprzedzałem żonę, by nie liczyła na mnie w czerwcowe noce z uwagi na finałowe mecze mistrzostw świata. Teraz sytuacja diametralnie się zmieniła, zamiast oglądać męczarnie Curacao z Nową Zelandią wybiorę przytulanki ze ślubną lub po prostu sen. Turniej bez Polaków będzie jak zupa bez soli, przynajmniej dla mnie. Kroplą miodu w beczce dziegciu - choć chciałoby się na odwrót - było ósme z rzędu zwycięstwo polskiej młodzieżówki dające nam prawie już pewny awans do finałów mistrzostw Europy do lat 21. Nie kryłem graniczącego z oburzeniem rozczarowania po zwolnieniu Jerzego Brzęczka z funkcji selekcjonera pierwszej reprezentacji. Autor tej nieracjonalnej decyzji, ówczesny prezes PZPN, Zbigniew Boniek, wił się jak piskorz, gdy zapytano go o przyczyny. Miał być awans do finałów EURO? Był! Miała być mądra i skuteczna taktyka? Była! Prawdziwym powodem tej hucpy było niezadowolenie kilku piłkarzy oraz wpychany na siłę przez włoskiego managera następca Brzęczka Paolo Sousa. Nie tylko zła karma wraca, dobra także. Brzęczek nie żalił się w mediach, nie rozpamiętywał krzywd, pokornie czekał na kolejną szansę. Doczekał się po zmianie władzy w PZPN i w pełni ją wykorzystuje. W osobie Jana Urbana ma stronnika i przyjaciela, nie rywala. Nie rozpamiętujmy już truskawkowej porażki, pamiętajmy świetne momenty w ofensywie i módlmy się o obrońców. Oni są z reguły najbardziej niedoceniani przez kibiców i media. Piejemy z zachwytu nad paradami bramkarzy i golami napastników, a obrońcy są jak muzycy drugiego planu w dobrej kapeli, ci grający na kastanietach lub kontrabasie. A przecież bez ich wirtuozerii żaden utwór nie wybrzmi perfekcyjnie. Ubóstwiam Władysława Żmudę, to człowiek z klasą, dystansem do siebie, wrodzoną skromnością. Mało kto już prosi go o autograf lub selfie. A przecież to jedyny polski piłkarz, który wystąpił na czterech Mundialach. On i Grzegorz Lato - jedyny polski król strzelców mistrzostw świata - już przeszli do historii. Czy Jan Urban wzorem Kazimierza Górskiego znajdzie współczesnego Żmudę? To może być najważniejsza rzecz przed kolejnymi meczami reprezentacji. Moim kandydatem jest Wojciech Mońka, 19-latek z Lecha Poznań, wychowanek Lechii Kostrzyn, aktualnie walczącej o utrzymanie w wielkopolskiej piątej lidze. To w takich klubach rodzą się największe talenty, a perełki odkryte przez dobrych skautów trafiają do najlepszych akademii, taką ma „Kolejorz”. Nie wierzę w rozpisywane na komputerze ścieżki kariery, to wypróbowany sposób na wyciąganie kasy z kieszeni zaślepionych rodziców. Ewa Pajor i Robert Lewandowski rodzą się jedni na tysiąc. Nikt nie wytyczał ścieżki przed Cieślikiem, Bońkiem, Deyną, Latą i Lubańskim. Sami ją wydeptali na placach i podwórkach.

Czy w Polsce wróci moda na sport? Ten czynny, aktywny a nie konsumowany ze szklanego ekranu? Minister Jakub Rutnicki ogłosił, że wychowania fizycznego w klasach I-III będą nauczać specjaliści po AWF, a nie panie po nauczaniu początkowym jak dotychczas. Wtedy rodzą się nawyki, pasje, zainteresowania. Tylko fachowiec pokaże jak prawidłowo robić skłon, przewrót, wymyk, dwutakt. Z czasów szkolnych najmilej wspominamy tych nauczycieli, którzy wymagali i zarażali pasją do przedmiotu. Pamiętam tylko historyczkę Annę Radziwiłł i wuefistę Bogdana Gałęzykę, trenera szczyporniaka. A moi synowie Billa Nowaka, kochanego przez podopiecznych a krytykowanego przez ich rodziców za domaganie się dyscypliny i ciężkiej pracy. Trener jest pedagogiem i nauczycielem. Jerzego Brzęczka cofnięto z uniwersytetu do liceum, wracaj na wyżyny trenerze!

„To co dał nam świat, niespodzianie zabrał los” - pięknie śpiewał Krzysztof Krawczyk. Tak było z naszą piłkarską reprezentacją: szczęśliwe zwycięstwo z Albanią i nieszczęśliwa porażka ze Szwecją, los bywa okrutny. Sport to sinusoida, ale jeszcze zaświeci słońce na naszej ulicy.

Jerzy Brzęczek czekał na kolejną szansę i teraz w pełni ją wykorzystuje. Fot. Krzysztof Porębski/PressFocus.pl