Smuteczek

Nie ma to jak uzmysłowić sobie z rana coś tak przykrego, że odechciewa się aż do wieczora… Takich właśnie bodźców potrafi dostarczyć, piszę to z przykrością, polska ekstraklasa piłkarska.

Wiadomo, że kibicowską jaźń rozpalają wybitni snajperzy, których ligowe gole robią ludziom dzień. Jest przecież potem o czym rozprawiać do następnego weekendu. Publika dyskutuje po nocach o urodzie, istocie, randze tych wszystkich goli. W dodatku kiedyś tacy snajperzy mieszkali wśród nas, wywodzili się z okolicznych familoków, dzielnic, miast (tak, znam takie przypadki, choć nieosobiście, u mnie w dzieciństwie pewien bramkarz naprawił za to rodzicom czarno-biały telewizor marki „Ametyst”). Wygląda jednak na to, że czasy, gdy kumple z placu mogli zostać królami strzelców, minęły. Powód? Oni nie wychowują się już na tych samych podwórkach, co my.

Oto konkretny, dobitny przykład. Na razie 22 piłkarzy w obecnym sezonie strzeliło więcej niż jednego gola w polskiej ekstraklasie w pięciu rozegranych dotąd kolejkach. Oczy otwierają się szerzej, kiedy człowiek uzmysławia sobie, że wśród nich jest ledwie… siedmiu Polaków! Jeszcze szerzej, kiedy przyjmiemy do wiadomości, że wśród sześciu zawodników, którzy wbili więcej niż dwa gole, jest zaledwie jeden rodzimy piłkarz!

Ostatnim polskim królem strzelców ekstraklasy został Marcin Robak, a było to... siedem lat temu, gdy grał dla Lecha. W dodatku zdobył tyle samo goli co Portugalczyk Marco Paixao. Aż trudno uwierzyć, ale w XXI wieku objawiło się zaledwie ośmiu rasowych strzelców z Polski, którzy sięgnęli po berło.

Przeczuwam, że młody, bramkostrzelny Polak, z potencjałem na króla strzelców, grający w polskiej lidze, porwałby masy. Dziś takie przeczucia to już jednak tylko impulsy romantyczne, które na tysiąc kawałków jednym uderzeniem pięści rozbija pragmatyczna twarda rzeczywistość. Możemy wzdychać, możemy wyrażać przywiązanie do polskiej ekstraklasy... Jednak gdyby do któregokolwiek z nas zadzwonił wysłannik arabskiego szejka z propozycją pracy w naszym zawodzie z czterdziestokrotnie większą miesięczną pensją, to ilu z nas miałoby komfort, samozaparcie czy silną wolę, żeby odmówić?

Chodzi o to, że nasza liga stała się jedynie przychówkiem dla wyróżniających się młodych gniewnych, rodzimych snajperów, którzy zaraz wyjadą. Ewentualnie jest spokojną przystanią po burzliwym rejsie, dla zawodników, którzy kiedyś się wyróżniali.

Sytuację ratują (według innej wersji bardziej w tym miejscu pasuje słowo „psują”) napastnicy cudzoziemscy, którzy niczym rój obsiedli naszą ligę i zawłaszczyli tabelę najlepszych strzelców. Oczywiście najważniejsze jest, żeby drużyna, której kibicujemy, wygrywała, więc z pewnością z pocałowaniem ręki wolelibyśmy zagranicznego napadziora, który wbije 20 goli niż krajowego, który strzeli 10... Cóż, życie jest brutalne.

Wiadomo, że nie ma co się obrażać na rzeczywistość. Poza tym nic nie jest dane na zawsze. Wierzę, że za mojego życia trafi się co najmniej jeden wybitny polski strzelec zachwycający w polskiej lidze.Obawiam się jednak, że moja wiara oparta jest już jedynie na chciejstwie, a nie na realnych podstawach.