Ściąganie obrusa

Polska liga staje się coraz bardziej kolorowa, frapująca, przyciągająca, obecnie zwyczajnie zajmująca. Dostrzegam jednak niebezpieczny trend, na potrzeby tego tekstu nazwałem go „ściąganiem obrusa”. Zaczyna panoszyć się przekonanie, że trybuny są co najmniej równie ważne jak murawa i nie tyle nie byłoby trybun bez murawy, co murawy bez trybun. Fani zorganizowani i przez megafony sztorcujących innych, zaczynają decydować o wszystkim. Przerywają mecze, kiedy chcą dymem z pirotechniki, nie szczędzą ostrych słów przegranym piłkarzom podczas tzw. rozmów dyscyplinujących. Tak naprawdę rozgrywają jednak własne mecze, w których chodzi przede wszystkim o rozgłos – coraz częściej bardziej niż we własnej drużynie zakochani w samych sobie... Z uznaniem rozprawiają, podziwiając się na zdjęciach i filmikach z trybun. Można zrozumieć ten trend, uważnie wsłuchując się w zaśpiewy stadionowe. Owszem, oczywiście są jeszcze piosenki o klubach, ale w śpiewniku stadionowym zdążyły rozpanoszyć się już piosenki o kibicach czy też organizacjach kibicowskich. Jednak najbardziej pociąga, obezwładnia i przyprawia o dreszcze... mołojecka sława. Żeby wszyscy nas się bali, żeby wszyscy nas podziwiali, żeby nam zazdrościli – niczym gwardii pretoriańskiej, gdy dumnie maszeruje pod łukiem triumfalnym. Coraz częściej zdarzają się kibice, którzy zazdroszczą kibicom innych drużyn nie tyle świetnych wyników, co właśnie mołojeckiej sławy. 

Z podziwem mówią o pożałowania godnych wyczynach zdarzających się na całym świecie. W dzisiejszej dobie takie informacje potrafią obiec świat w mgnieniu oka, przynosząc lub zabierając rozgłos. Przykładem niedawne zdumiewające zdarzenia z ligi chorwackiej. Kilka dni temu spłonęła największa flaga kibiców Dinama Zagrzeb podczas meczu z Hajdukiem Split. Kibice Torcidy (ze Splitu, nie z Zabrza) mieli odpalić zdalnie ukryte ładunki, które... podpaliły główną flagę „Bad Blue Boys” z Zagrzebia. No i co? Nagrania momentalnie obiegły internet, a niektórzy z westchnieniem podziwu nazywają tę akcję „jedną z najbardziej spektakularnych ustawek technologicznych (sic!) ostatnich lat”! No tak, wszyscy o tym mówią, czyż nie o to chodzi? A czy ktoś pamięta, jaki był wynik? Wynik? A po co ci wyniki?! I tak cię nie interesuje! A o Hajduku Split mówią teraz wszyscy. Wniosek z tego taki, że to publika bardziej jest zasłużona w zdobywaniu rozgłosu niż piłkarze. Czyli to ona bardziej zasługuje na uznanie niż grajki – w myśl zasady „Klub to MY, a nie wy!”. Stół po ściągnięciu obrusa jaki jest, każdy widzi. Jeśli przeniesienie najważniejszego miejsca na stadionie z murawy na trybuny naprawdę się wydarzy i stanie się faktem, to piłka nożna nie tylko będzie bez obrusa, ale i nawet bez stołu. Osobiste ambicje na trybunach są jak zdradliwy guz.

W związku z tym mam własną definicję najlepszych kibiców. Jacy to? Tacy, którzy nie są atencjuszami. Tacy, którzy nie zabiegają o poklask, bo zwyczajnie nie mają takiej potrzeby. Tacy, którym zależy jedynie na tym, żeby ich drużyna błyszczała, a nie oni sami. Wszystko inne to dla nich jedynie zabieranie energii potrzebnej na wspieranie własnej drużyny. Ktoś wam podpada pod tę charakterystykę?