Pucharowe rajzy Rajka

Zaryzykuję jednak tezę, że z racji wykonywania najprzyjemniejszego zawodu świata, czyli dziennikarza sportowego i tak widziałem w tym sezonie na żywo, z perspektywy stadionów najwięcej meczów zarówno Górnika, jak i Rakowa w obecnej edycji Pucharu Polski. Bo od 1/16 finału widziałem już wszystkie. A było to tak…

1/16 – Łódź, Kraków, Częstochowa, Słupsk i Gdynia

W połączeniu obowiązków w „Sporcie” oraz Radiu Katowice, a także osobistego funu w tej fazie udało się „zaliczyć” rekordowe pięć spotkań. Zaczęło się we wtorek, 28 października na stadionie im. Władysława Króla w Łodzi, gdzie GieKSa wyeliminowała ŁKS. Dzień później terminarz był tak sprzyjający, że udało się zobaczyć aż trzy krakowskie drużyny. O trzynastej na Suchych Stawach Hutnik podejmował Wisłę. Mecz całkowicie do zapomnienia, podobnie jak haniebne okrzyki fanów gospodarzy, ale możliwość podsłuchania rozmów Jarosława Królewskiego z Wojciechem Kwietniem, którzy akurat siedli sobie tuż przede mną, to dodatkowy bonus tej roboty. Wieczorem pucharową przygodę w Częstochowie rozpoczął Raków podejmując zawsze groźną i nieprzyjemną do gry Cracovię. Tym razem skończyło się jednak dość pewnym triumfem (3:0) i takim samym awansem. Po meczu szybkie przeorganizowanie w domu i można było ruszać pociągiem na północ naszego kraju. Najpierw do Słupska, gdzie w samo południe IV-ligowy Gryf podejmował Lecha Poznań. I to już był wyjazd z gatunku tych, które zapamiętuje się na długo. Przede wszystkim porażający był obraz samego Słupska, niemałego przecież miasta! Bieda, śmieci i walące się stare budynki uderzały po oczach w zasadzie z każdej strony. Nie pozwolił zapomnieć o sobie również sam mecz, w którym IV-ligowiec był o krok od sprawienia prawdopodobnie największej sensacji tej edycji. Aktualny lider ekstraklasy dał radę, ale co się najadł strachu, to jego. Gospodarze na wielki plus nie tylko sportowy. Mimo skromnych możliwości stworzyli warunki, w których przyjemnie się pracowało i oglądało mecz.

Nie był to koniec futbolowych atrakcji tego dnia, bo wieczorem Arka Gdynia grała z Górnikiem. Na ten mecz docieram spóźniony (na wyrównującą bramkę Lukasa Ambrosa w 33 minucie na szczęście zdążyłem) i z przygodami. Z racji przebudowy torów na część trasy trzeba się było przesiadać do autobusów zastępczych, a że te jeździły jak chciały… To jednak nie wszystko. Tego dnia na Pomorzu trwała obława na zbiega z więzienia, przez co służby legitymowały każdą (poza paniami 70+, które ewidentnie nie pasowały do rysopisu) osobę przemieszczającą się komunikacją publiczną, co powodowało dodatkowe opóźnienia. Na stadion Arki docieram w 31 minucie spotkania, na szczęście zdążyłem na pierwsze zaplanowane radiowe łączenie. W końcówce Szcześniak dokłada drugiego gola (2:1) i Górnik melduje się w kolejnej rundzie.

1/8 – Gdańsk, Wrocław, Chojnice i Bydgoszcz

Rozgrywana już w mocno chłodnej scenerii, na początku grudnia 1/8 pozwoliła zobaczyć cztery spotkania na żywo, co osobiście uznaję za niezły wynik. Maszyna losująca nie oszczędzała paliwa w baku autokaru klubowego Zabrzan i o awans tym razem przyszło walczyć im w minimalnie tylko bliższym od Gdyni Gdańsku. Zresztą kilka dni później Górnik z tym samym rywalem na tym samym stadionie mierzył się w lidze. Już na tym etapie można było dostrzec, że Puchar Polski dla Michala Gasparika jest w tym sezonie priorytetem. To na ten mecz Górnicy spięli się najmocniej a osiągnięcie celu okupili ligową porażką kilka dni później. Wyprawa tym razem bez większych przygód, tym bardziej, że następnego dnia (3.12) czekała mnie równie daleka wyprawa do Wrocławia na Raków. Samochód zostawiam w województwie pomorskim, a korzystając z promocyjnej oferty PKP do Wrocławia dla odmiany udaję się pociągiem. Duży bufor czasowy pozwala pochodzić trochę po mieście, zjeść dobry obiad (połączony z oglądaniem na telefonie starcia Avii z Polonią Bytom – to tam Łukasz Tomczyk odpadł z Pucharu Polski nie wiedząc jeszcze, że dane mu będzie w tej samej edycji powalczyć o niego jako trener na Narodowym – piłkarskie życie pisze czasami niesamowite scenariusze!), a na Tarczyński Arenie i tak zjawiam się jeszcze przed służbami ochrony. Po bramkach Brunesa i Makucha Raków przechodzi dalej (2:1), a po meczu ucinam sobie sympatyczną rozmowę ze strzelcem gola dla Śląska – Damianem Warchołem, którego miałem okazję poznać jeszcze w II-ligowych czasach Rakowa. Późny powrót na Pomorze, by w czwartek po drodze do domu obejrzeć jeszcze niesamowite emocje i awans Chojniczanki z Koroną oraz odpadnięcie we wstydliwym stylu Wisły z Zawiszą w Bydgoszczy. Mecze meczami, ale to kolejne fajne okazje do spotkania z dobrze znanymi twarzami zajmującymi się marketingiem i mediami w obu klubach.

Ćwierćfinały – Poznań i Świdnik

Od ćwierćfinałów skupiłem się już tylko na meczach dwóch późniejszych finalistów. Górnika znów czekał daleki wyjazd, a zarazem pierwszy, w którym Zabrzanie wyraźnie nie byli faworytem. Kolejny raz potwierdziło się jednak, że porażka z danym rywalem w lidze często koresponduje z późniejszym triumfem w krajowym pucharze. Spotkanie z Lechem przy Bułgarskiej w Poznaniu Zabrzanie rozgrywali wyjątkowo mądrze taktycznie skupiając się na realizacji celu. O wszystkim zadecydowała bramka Lukasa Sadilka pod koniec pierwszej połowy (1:0). Gola na żywo w Radiu Katowice nie udało mi się skomentować, ale obronę rzutu karnego Marcela Łubika po zmianie stron już tak. Po spotkaniu w obozie Górnika dało się wyczuć, że tworzy się coś dużego, a sięgnięcie po Puchar Polski staje się w Zabrzu celem tyleż pożądanym, co realnym.

Z logistycznego punktu widzenia był to wyjątkowo męczący wyjazd, ponieważ nazajutrz czekała mnie wyprawa do dziewiczego, niepoznanego jeszcze nigdy Świdnika. Niespodziewanie Raków miał wielkie problemy z wyeliminowaniem III-ligowca (2:1) i potrzebował do tego dogrywki, tracąc gola w doliczonym czasie gry. Miejscowa Avia, która celuje w tym sezonie w awans do drugiej ligi, niestety nie była przygotowana na mecz takiej rangi. Cudów nie wymagaliśmy, ale przedmeczowe składy czy działający internet na stadionie wydawały się takim minimum przyzwoitości. Jak się okazało, niestety zbyt wygórowanym… Sportowo gospodarze zasłużyli na wielkie słowa uznania, nie przestraszyli się wicemistrza Polski i do końca wierzyli, że awans jest możliwy. Po bólach, ale w półfinale zameldował się Raków.

Półfinały – Bydgoszcz i Częstochowa

To były dwa wyjątkowo różne starcia półfinałowe pod względem sportowym. Wyjątkowy zakalec i awans przepchnięty najmniejszym nakładem sił przez Górnika w Bydgoszczy (1:0) i dramatyczny spektakl stworzony przez Raków oraz GieKSę dzień później (4:4, karne 4:2). Do miasta nad Brdą wybraliśmy się tym razem wyjątkowo silnym „Sportowym” składem, z Pawłem Czado oraz Michałem Zichlarzem. Docieraliśmy osobno, za to wyjątkowo wesoły był wspólny powrót dzięki uprzejmości ks. Bogdana Redera, kapelana i wielkiego fana Górnika. Było trochę ciasno, ale żeby tylko na takie niewygody cierpieć podczas wielu wyjazdowych eskapad... Dzięki sporemu zapasowi czasowemu i koledze Pawła z dawnych lat pozwiedzaliśmy trochę Bydgoszcz, która zdecydowanie zyskuje przy bliższym poznaniu. Choć to miasto, podobnie jak Częstochowa od lat zakochane w żużlu, to 8 kwietnia żyło piłką nożną. Ponad 20 tysięcy fanów na trybunach sprawiło, że zostało kompletnie sparaliżowane, a dotarcie na stadion własnymi nogami okazało się o wiele szybsze niż komunikacją miejską. Stadion Zawiszy w mojej subiektywnej ocenie jest niestety najbardziej antypiłkarskim obiektem na świecie: widoczność fatalna, trybuny płaskie i rekordowo daleko od murawy, przemieszczanie po obiekcie fatalnie zorganizowane, choć miało to i dobrą stronę – po ostatnim gwizdku udało nam się wejść na murawę. Paweł z Michałem następnego dnia byli trochę zawiedzeni, że w finale nie dojdzie do wielkich derbów Śląska, ale dla mnie Górnik – Raków to finał marzeń nie tylko ze względu na sentyment do obu klubów. To też sportowa satysfakcja, bo taki skład na 2 maja wytypowałem już na etapie 1/16 finału - mam nawet kilku świadków! W sobotę czas na ostatnią pucharowa rajzę w tym sezonie…

Mariusz Rajek