Pole marzeń

W 1989 roku powstał film pod powyższym tytułem. Z Kevinem Costnerem w roli głównej. Przywołuję to z pamięci, ilekroć coś ważnego dzieje się w... Niecieczy. Film opowiada pięknie, nawet wzruszająco o baseballiście, który zrobił boisko w środku uprawnego pola, by legendy z zaświatów mogły go odwiedzać i raz jeszcze zagrać kolejny niezapomniany mecz.

Państwo Witkowscy zrobili to samo w realu. W niewielkiej Niecieczy wybudowali stadion na polu kukurydzy. Niewielki, taki na pięć tysięcy obserwujących, ale nie gorszy niż ten w Częstochowie. Nie potrzebują większego, bo w XXI wieku nie będzie tam meczu w Lidze Konferencji, a co najwyżej ogólnopolskie sympozjum na temat:

„Jaka kostka brukowa uczyni rynek każdego miasteczka brzydszym niż ten, gdy rosły tam jeszcze drzewa”.

Rozważania można snuć na dowolnym przykładzie, bo zabrukowanych wsi, osiedli i dzielnic jest przecież bez liku w naszym zabetonowanym prawie doszczętnie kraju.

Nie można mieć do lokalnych biznesmenów pretensji, że tak pięknie przewidzieli trend i postawili najpierw na produkcję kostki, a potem poszli w interesach szerzej – poprzez fotowoltaikę aż po technologie złożone. Państwu Witkowskim można klaskać także za innowacyjność w naszym futbolu. I to od kilku sezonów. Balansują bowiem uparcie na granicy marzeń o piłce najwyższych lotów i raz po raz jak bumerang wracają do elity z opłacaną wyłącznie ze swoich pieniędzy drużyną. Byli jedynym klubem w najwyższej klasie, który mając BET w nazwie, nie brał brudnych pieniędzy od bukmacherów i kryptowaluciarzy.

Ekstraklasa!

- Jeśli jej nie znasz, to żałuj
Jeśli jej nie znasz, to żałuj, o tak!
Bo przyjaciółkę miałbyś
Bo przyjaciółkę miałbyś, jak ja...

To prawda, lubię przerabiać dawne szlagiery na piłkarską modłę. Bo łatwo przystają do mego nastroju po każdej niemal kolejce. Dziś „Skazany na bluesa”, bo przecież jesteśmy na punkcie ekstraklasy zakręceni, nie przymierzając jak zespół Dżem na punkcie bluesa. A nawet więcej, zakręceni jak przysłowiowy słoik dżemu. O skazanych jeszcze będzie pod koniec felietonu. Na razie wracamy na wieś...

To na nią miała skierowane oczy wielka Warszawa. Patrzyła w niedzielę i to z rosnącym przerażeniem na niewielką Niecieczę. A przynajmniej przez 45 minut plus 7 doliczonych do drugiej połowy. Bała się, że zdegradowany już zespół państwa Witkowskich wyrówna na 1:1 i skaże Legię na kilkanaście kolejnych dni niepewności. Miejscowi nie grali o nic, ale ambicja, choć nie zawsze poparta umiejętnościami, nie pozwalała im na łatwą porażkę.

Weekend strachu już poza Warszawą, ale dwa jeszcze nieodwołane i to w kilku miastach. Boją się nadal kibice w Gdyni, Gdańsku, Krakowie, Kielcach i Łodzi. Może nawet nie śpią całkiem spokojnie w Gliwicach i Szczecinie.

Zanućmy sobie zatem raz jeszcze cicho...

- Był jednym z wielu
Skazanych na ligę
Ten wyrok dodawał mu sił
Miał dom i rodzinę
Spokojnie mógł żyć
Lecz często uciekał, by stanąć przed wami
By znów nabrać sił
By nabrać znów sił

Bo czasu miał mało
Przeczuwał to
Skazany na ligę
Ilu jeszcze jest takich jak on
Skazany na ligę (...)

A ilu jeszcze jest takich jak oni?
Ilu jeszcze jest takich jak oni?
Ilu jeszcze jest takich jak oni?
No ilu jeszcze jest, ilu jeszcze jest takich jak oni?
Skazanych na spadek...

Nigdy nie byłem goszczony w Niecieczy. I pewnie już nie będę. Nie mam stałej miejscówki, więc piszę o nich bezinteresownie. Nie zdejmuję wprawdzie kapelusza, ale... znoszoną już bejsbolówką dotykam... bruku.

 Pudełko ze wspaniałym filmem. Fot. JC