Oby byli następni!

Za nami XXIII mistrzostwa świata. Wiemy, kto wygrał, kto pozdobywał indywidualne nagrody, kto triumfuje, a kto się smuci. Pod wieloma względami - o tym pisaliśmy nie tylko od 11 czerwca, od pierwszego dnia amerykańskiego mundialu - były to mistrzostwa rekordowe. Bo wiadomo: po raz pierwszy 48 reprezentacji, rekordowa liczba ponad 300 goli w 104 mistrzowskich grach, tłumy na trybunach mimo horrendalnych cen biletów i gadżetów związanych z mistrzostwami. Bilet potrafił kosztować i pod tysiąc dolarów, a woda i sok pomarańczowy były droższe od… galona benzyny! No ale to amerykańska specyfika.

Rekordy strzeleckie biły takie asy, jak Kylian Mbappe i Lionell Messi. Strzelali aż miło. Radość mają też ci mniej docenieni dotychczas w futbolu, jak choćby aż dziesięciu przedstawicieli z Afryki, z których dziewięciu wyszło z grupy.

Byliśmy też i my, redakcja katowickiego Dziennika Sport na amerykańskim mundialu. Za Oceanem spędziłem bez mała trzy tygodnie. Przejechałem około 7 tysięcy kilometrów, większość z tego to podróż lotnicza do pięknej Georgii i Atlanty na futbolową perełkę, jaką jest stadion Mercedesa-Benza. Wspaniały, wychuchany, świetnie zaprojektowany, klimatyzowany, z kapitalnym zapleczem. Stadiony to zresztą coś, co z amerykańskiego mundialu zapamiętamy. Kapitalne obiekty to jedno, co o nich można powiedzieć i napisać.

Pierwszy raz grano w trzech krajach i było to wyzwanie dla wszystkich: sztabów, piłkarzy, a także dla nas, dziennikarzy. Przez okres pobytu tutaj byłem na żywo na 10 meczach. Bywało tak, że jadąc do Bostonu/Foxborough na spotkanie, od siebie z Maspeth na Queens w Nowym Jorku wychodziłem po 6.00 rano, żeby wrócić o 4.00 już następnego dnia. Czy warto było? Warto! Nie mam co do tego najmniejszych wątpliwości! Kolega z „Piłki Nożnej” Jaromir Kruk napisał w jednym z postów (był w Toronto), że mistrzostwa świata to najlepsza rzecz, jaką człowiek wymyślił. Podpisuję się pod tym obiema rękami.

Te amerykańskie zapiski z taką numeracją to nie przypadek, a dziedzictwo „Sportu”. Tak wszystko tytułował Mirosław Nowak, korespondent katowickiego dziennika na amerykańskim mundialu w 1994. Znakomite pióro, którego od kilku lat już niestety nie ma wśród nas. Zapiski to oddanie mu pamięci, przypomnienie jego osoby i nawiązanie do naszej chlubnej przeszłości. Byliśmy na mistrzostwach świata za Wielką Wodą w 1994 roku, byliśmy  w 2026 . Oby na kolejnym turnieju za Atlantykiem był następny przedstawiciel „Sportu” i ciągnął już swoje zapiski - jak Mirek Nowak przed 32 laty i jak ja teraz.

Michał Zichlarz. 

KORESPONDENCI „SPORTU” NA MŚ