Najbardziej „arsenalowy” wynik

Kazimierz Mochlinski z Londynu

Gdyby spojrzeć na Europę z satelity, spora jej część leży między Paryżem a Budapesztem, niemało kilometrów przejechać trzeba między tymi miastami. Dla Arsenalu jednak bardziej niż dystans liczy się... upływ czasu między nimi. 20 lat dzieli występy „Kanonierów” w finale Ligi Mistrzów w stolicach Francji i Węgier; 20 lat dzieli Stade de France od Puskas Areny.

Nic dwa razy się nie zdarza? Nieprawda!

W 2006 Arsenal po raz pierwszy zagrał w decydującym spotkaniu tychże rozgrywek, przegrywając 1:2 z Barceloną. Nikt zapewne w londyńskiej ekipie nie wyobrażał sobie, że na następne takie święto czekać trzeba będzie dwie dekady! Wtedy w półfinale – jak teraz - „Kanonierzy” pokonali zespół z Hiszpanii; wtedy – jak teraz – było bardzo nerwowo; wtedy – jak teraz – tylko jedna bramka zdecydowała o awansie; wtedy – jak teraz – ważną rolę odegrały karne.

Arsenal wówczas wygrał u siebie pierwszy mecz 1:0 z Villarrealem, zdobywając gola tuż przed przerwą. Arsenal teraz wygrał u siebie drugi mecz 1:0 z Atletico, też zdobywając gola tuż przed przerwą. Wtedy strzelił go Kolo Toure, teraz strzelił go Bukayo Saka. Teraz w meczu w Madrycie o wyniku decydowały karne. Wtedy w Villarreal w ostatniej minucie gry – przy wyniku 0:0 – rzut karny egzekwowany przez Juana Romana Riquelme fantastycznie obronił Jens Lehmann, dając swej drużynie awans do finału. Swoją drogą jego przykład pokazuje, jak krótka jest droga od bohatera do... zera. W Paryżu bardzo szybko zobaczył czerwoną kartkę za faul, w zasadzie niwecząc nadzieje Arsenalu na sukces. Bramka Sola Campbella, zdobyta już w osłabieniu, nie wystarczyła do wygranej; w ostatnim kwadransie Barcelona odwróciła wynik, od 0:1 do 2:1 dla siebie.

Drabina do (piłkarskiego) nieba

Czyż można się dziwić, że wtorkowe obchody wygranej i awansu do finału były tak huczne? Nowy obiekt Arsenalu jeszcze nigdy nie widział takiej radości! Tu znów mamy podróż w czasie, bo został on oddany do użytku w 2006, już po powrocie drużyny z paryskiego boju. Koszt porzucenia legendarnego Highbury i przeprowadzki o kilkaset metrów był jednak tak ogromny, że przez kolejne lata, a wręcz dekady, klub spłacał należności za tę inwestycję. To był wydatek numer jeden w corocznym budżecie.

Brakowało gotówki na kupno wielkich gwiazd, a gdy tylko udawało się jakąś wypromować, natychmiast ją sprzedawano. Arsene Wenger przez wiele lat uprawiać musiał prawdziwą czarną magię, by potencjału sportowego w zespole starczało na awans do Ligi Mistrzów – a co tu dopiero mówić o jakimś spektakularnym w niej sukcesie! Gorzkim doświadczeniem dla kibiców Arsenalu było przyglądanie się, jak w tym okresie ich rywal z drugiego końca Londynu dwukrotnie – w 2012 i 2021 – wspina się na sam szczyt europejskiego futbolu klubowego. Jest więc do tej pory Chelsea jedynym klubem z brytyjskiej metropolii, który Ligę Mistrzów wygrał. Teraz „Kanonierzy” mogą wreszcie wyjść z cienia swego sąsiada. Zresztą robią to konsekwentnie od paru lat. Dwa lata wstecz dotarli do ćwierćfinału; rok temu zagrali w półfinale; teraz są już w finale – ładnie tę swoją drabinę do (piłkarskiego) nieba budują!

Fajerwerki w deszczu

Wróćmy jednak do samych kibiców. Kiedy w końcu zamknięto już bramy Emirates po ostatnim z 58 874 fanów obecnych na trybunach, święto przeniosło się na ulice miasta. Słynny londyński deszcz, który zaczął padać późnym wieczorem, nie ostudził emocji, nie zagasił fajerwerków rozświetlających niebo, nie zagłuszył chóralnych śpiewów i dźwięku bębnów. A wszystko w kolorach klubowych: czerwone ognie i białe dymy, tworzące niesamowitą scenerię w tunelach, których pełno w okolicach stadionu.

Armia uzbrojona w bębny

Ale gdy następnego dnia przebudzili się fani Arsenalu, niejeden z nich zastanawiać się zaczął, czy aby samo świętowanie – zwłaszcza w wykonaniu piłkarzy – nie było zbyt ekspresyjne i wylewne. Wszak to wygrana tylko w półfinale, a nie finale! Czy wypada już tak świętować, skoro robota jeszcze niedokończona?

Zaskakujące było też to, że „Kanonierzy” wespół ze swym sztabem po końcowym gwizdku, trzymając się za ręce, pobiegli... w zaskakującą stronę. Najgorętsza część arsenalowej publiki zawsze zasiada na trybunie zwanej North Bank. Teraz jednak młodzież z grupy Ashburton Army (Ashburton to część Londynu, w której wybudowano obiekt) – uzbrojona właśnie w bębny i niemilknąca ani na chwilę – sprawiła, ze podopieczni Mikela Artety w pierwszej kolejności udali się właśnie do niej, pod trybunę Clock End, która wzięła swą nazwę od zabytkowego chronometru, przeniesionego z Highbury.

Artety magiczne sztuczki

A propos Artety: też jest „magikiem” na miarę Wengera. Nawet kiedy jego chłopaki niemal słaniają się na nogach po kolejnym meczu, potrafi ich tak zaskoczyć, że mentalnie natychmiast odzyskują wolę walki. Całkiem niedawno, wychodząc na zajęcia w London Colney, ze zdziwieniem lawirować musieli między... rozstawionymi na płycie treningowej zniczami! To miało wskrzesić w nich ogień, niezbędny do osiągania założonych celów! „Musicie mieć w sobie ten ogień!” - powtarzał im wtedy do znudzenia.

Albo inna sztuczka. Bez wiedzy piłkarzy do ośrodka szkoleniowego zaprosił Arteta... londyńskiego kieszonkowca. Kręcił się między nimi na sali wspólnych posiłków, w szatni i na siłowni. Do jego lepkich palców „przykleiło się” wiele telefonów i portfeli. Kiedy podniósł się raban, „podprowadzone” przedmioty oczywiście wróciły do właścicieli. Hiszpański menedżer zaś bezpretensjonalnie wyznał, że ta sztuczka uświadomić miała podopiecznym, że muszą być nieustająco czujni i wrażliwi na to, co się wokół nich dzieje: zarówno w ośrodku, jak i na boisku! Znacie innego coacha, który stosuje takie zagrania wobec swej drużyny?

Przy tych dwóch przykładach trzeci wydaje się wręcz banalny. Oto kupił Arteta... psa. Jako domownika klubu. Gracze spotykają go i na boiskach treningowych, i na głównym stadionie, szykując się do gry. Wabi się zaś po prostu WIN. Wiadomo – zwycięstwo. Jego widok natychmiast przypomina każdemu zawodnikowi, co jest najważniejsze w jego codziennej robocie!

1:0 i wystarczy!

W maju Arsenal musi wygrać jeszcze tylko cztery razy, by zaliczyć najlepszy sezon w 140-letniej historii klubu. Trzy zwycięstwa w Premier League dadzą mu pierwszy od 22 lat tytuł mistrza Anglii. Jedno – w finale Ligi Mistrzów – miano najlepszej klubowej jedenastki Europy, którego „Kanonierzy” nie wywalczyli jeszcze nigdy.

Cztery wygrane... „Kanonierzy” - wbrew swemu przydomkowi – przede wszystkim kapitalnie bronią. W pięciu ostatnich meczach Ligi Mistrzów stracili tylko jedną bramkę – z karnego w Madrycie. Jeśli będą równie szczelni w końcówce sezonu, to... kto wie. Mogą wygrywać choćby tylko po 1:0, co zresztą jest ulubionym wynikiem Arsenalu.

Nie tylko w tym sezonie – dodajmy. To zresztą najwyraźniej... tradycja, skoro utwór „1:0 dla Arsenalu” to jedna z najsłynniejszych piosenek jego kibiców. Jej historia sięga jeszcze czasów międzywojnia, a łatkę drużyny wygrywającej w minimalnych rozmiarach przypięto klubowi dzięki... filmowi kryminalnemu z 1939 roku, pod tytułem „The Arsenal Stadium Mystery”. Jego akcja rzeczywiście rozgrywa się na Highbury podczas meczu piłkarskiego, oczywiście zakończonego wynikiem 1:0... Jak widać, to najbardziej „arsenalowy” wynik ze wszystkich. Czy i w Budapeszcie będzie 1:0????