Na urodziny zostałem „Kmicicem”

RAKÓW - WIDZEW

Gdy ostatnio mieliśmy okazję rozmawiać, prowadził pan szkółkę piłkarską. Co obecnie u pana słychać?

– Jeśli o to chodzi, to odszedłem od sportu. Miałem swoją szkółkę w Łodzi, ale obecnie bardzo ciężko jest namówić dzieci do uprawiania sportu, do tego, żeby chciało im się samym z siebie przychodzić i trenować. Uważam, że początki w takich małych klubikach jak mój są dobre. Tu mogą dostać pierwsze wskazówki, a potem iść do większych klubów, aby się rozwijać. Kilku ciekawych chłopaków udało mi się wychować. Obecnie jednak często jest tak, że bardziej rodzice chcą niż same dzieci, co jest trochę przykre.

Może przypomnijmy, jak w ogóle trafił pan z Łodzi do Częstochowy? W latach 90. takie transfery raczej nie były na porządku dziennym.

– Kurczę, to już było tak dawno... Widzew prowadził wtedy ś. p. trener Władysław Stachurski. Wiedziałem, że nie mam szans na grę i postanowiłem odejść. Wylądowałem w Rakowie, który był beniaminkiem, pierwszy raz w historii grał na poziomie ekstraklasy i czekała go ciężka walka o utrzymanie. Po rundzie jesiennej punktów nie było za wiele, ale udało się utrzymać. Ja najbardziej zapamiętałem mecz pod koniec rundy, gry graliśmy właśnie z Widzewem. Tak się złożyło, że akurat w moje urodziny. Pamiętam, że Raków wygrał 1:0, ja zaliczyłem kilka niezłych interwencji i dostałem po tamtym meczu przezwisko „Kmicic”. Na stadionie nie było wolnych miejsc, część kibiców siedziała nawet na topolach wokół stadionu. Takie to były sympatyczne czasy. Ten mecz nas bardzo podbudował, potem mieliśmy ciężki wyjazd na Legię. Wygraliśmy jednak dwa ostatnie mecze, zapewniając sobie utrzymanie rzutem na taśmę.

Już wtedy te mecze tak elektryzowały kibiców obu klubów? Fani Rakowa i Widzewa – delikatnie mówiąc – nie przepadają za sobą...

– Jeśli chodzi o nastawienie trybun, to pamiętam, że tak było. Jeszcze jak grałem w Widzewie, pamiętam, że kilka lat wcześniej przegraliśmy z Rakowem 0:1. To było jeszcze w II lidze, bramkę zdobył Sławek Palacz. Mecz toczył się jesienią przy wyjątkowo paskudnej pogodzie. Później grałem z nim w Częstochowie. To był kawał niezłego napastnika.

Które spotkanie, poza wspomnianą urodzinową wygraną nad Widzewem, szczególnie utkwiło w pana pamięci?

– Pamiętam jeszcze taki mecz ze Stomilem, ostatni w rundzie. Musieliśmy wygrać, żeby się utrzymać, inaczej spadaliśmy do II ligi. Wygraliśmy 1:0, grając od 60 minuty w dziesięciu. Pamiętam, że zagrałem wtedy nieźle, nie dałem się pokonać. Przez większość czasu rywalizacja toczyła się na naszej połowie. Radości było co niemiara przez całą drogę powrotną do Częstochowy.

Przejdźmy do współczesności. Oba kluby wiosną mocno rozczarowują – Widzew w zasadzie przez cały sezon – co sprawia, że w Wielką Sobotę będą chciały wygrać za wszelką cenę.

– Widzew na pewno bardziej zaskakuje in minus, bo poczyniono tam wielkie inwestycje. Byłem w tym klubie wiele lat i mogę powiedzieć, że tak dobrze jak teraz, to nigdy nie było pod względem finansowym. W żaden sposób nie przekłada się to jednak na wyniki. Wydaje mi się, że to jest jednak kwestia czasu. W pewnym momencie będzie musiało to zatrybić na boisku. Poprawę widać już w grze obronnej, teraz jeszcze kwestia, żeby stwarzać sobie sytuacje bramkowe.

Patrząc, jacy zawodnicy są w kadrze Widzewa oraz ile za nich zapłacono, to aż trudno uwierzyć, że na osiem kolejek przed końcem ta drużyna zajmuje przedostatnie miejsce w lidze. Wyjątkowo wolno przebiega ten proces aklimatyzacji.

– Pierwsze efekty pracy trenera Vukovicia już widać, drużyna przestała tracić głupie bramki. Problem jest jednak taki, że w sytuacji Widzewa trzeba zacząć strzelać i wygrywać. Remisy w obecnej sytuacji im nic nie dadzą. Spodziewam się pasjonującego sezonu do samego końca, gdy wszystko może być niepewne. W czasach, gdy grałem w Rakowie, za wygraną były dwa punkty, wtedy remis miał większą wagę.

A postawa Rakowa wiosną jest dla pana zaskoczeniem? W Częstochowie jest coraz większe poczucie rozczarowania.

– Przyszedł nowy trener i musi to poukładać. Pamiętajmy, że Łukasz Tomczyk przejął zespół w styczniu, miał naprawdę mało czasu na przygotowania. W takich klubach jak obecny Raków czy Widzew tego czasu zresztą dużo nie ma. W Łodzi to już czwarty trener w ostatnim czasie, do tego dochodzą nowi piłkarze. W Rakowie ta sytuacja jest i tak bardziej komfortowa. Pewnie, że gdy nie załapie się do europejskich pucharów, w klubie będą bardzo niezadowoleni, ale stawka w Widzewie jest jeszcze większa. To powinien być bardzo ciekawy mecz o dużą stawkę, patrząc na tabelę. Różnice punktowe są bardzo małe, dzięki czemu mamy ciekawą ligę.

Tak ciekawego sezonu nie mieliśmy chyba jeszcze nigdy.

– Na jesieni czasami tak bywało, że te różnice były niewielkie i wszyscy mieli o co grać. Pamiętam taki sezon, jak prowadziłem Widzew, że wygrana w pewnym momencie dawała trzecie miejsce w tabeli, a przegrana drugie, ale od końca. Po tylu kolejkach na wiosnę sytuacja była jednak zawsze zdecydowanie bardziej klarowna. Teraz zostało osiem kolejek, a wszystko tak naprawdę jest otwarte.

Co się stanie, jeśli Widzew ostatecznie spadnie? Pan sobie w ogóle wyobraża taki scenariusz?

– W życiu trzeba sobie wszystko wyobrażać, jak się okazuje. Nadzieja jednak umiera ostatnia i trzeba do końca walczyć. Pamiętam, że w Rakowie byliśmy w takiej sytuacji, że położono na nas krzyżyk. Zostały nam trzy mecze do końca sezonu, a dodatkowo byliśmy zależni od wyników innych spotkań. Byliśmy jednak niesamowicie zdeterminowani. Właśnie w meczu z Widzewem, o którym wspomniałem na początku, wygraliśmy 1:0 i było to wielkim zaskoczeniem dla wszystkich. Dopóki ludzie wierzą w to, co robią, wszystko jest możliwe. Ostatnie dwa mecze w sezonie też wygraliśmy i utrzymaliśmy się w lidze. Grać trzeba do końca, bo wszystko jest otwarte.

Wybiera się pan w sobotę do Częstochowy na spotkanie swoich byłych klubów?

– Tym razem akurat nie, byłem w poprzednim sezonie. Nie ukrywam, że na Widzew mam zdecydowanie bliżej i łatwiej mi dotrzeć na stadion. Jestem prawie na każdym meczu, oglądamy je wspólnie z zawodnikami z moich czasów. Czas leci bardzo szybko, od chwili, kiedy grałem w Rakowie, minęło ponad 30 lat. To już są inni ludzie, choć czasem ktoś zadzwoni i zaprosi mnie na mecz. Tak było ostatnio i było to bardzo miłe.

Czasy się zmieniają, ale stadion Rakowa niewiele…

– To akurat prawda (śmiech). Nie ma się jednak z czego śmiać, bo tutaj zmiana jest najbardziej potrzebna. Pamiętam, że już za moich czasów był problem z infrastrukturą. Jeździliśmy trenować po okolicznych boiskach. Baza się pewnie trochę poprawiła, ale ten stadion faktycznie wygląda niewiele lepiej. To jest duże miasto, od wielu lat z ekstraklasą, niedawny mistrz Polski. Przyznam, że jest to dla mnie niezrozumiałe…

Jaki wynik pan typuje w sobotę?

– Dla obu klubów najgorszy będzie remis. Punkt nic nie da zarówno Rakowowi, jak i Widzewowi. Uważam, że obie drużyny zagrają o pełną pulę i któraś wygra, ale która? Chyba nie zdecyduję się wytypować. Obaj trenerzy mieli utrudnione przygotowania ze względu na wyjazdy zawodników na zgrupowania reprezentacji narodowych. Będzie to na pewno bardzo ciekawe spotkanie. Mnie nie będzie, ale kibiców gorąco zachęcam do przyjścia na stadion.

Miał pan okazję pracować też w ŁKS-ie. Myśli pan, że mają jeszcze szansę na baraże o ekstraklasę w tym sezonie?

– Wszystko jest możliwe, choć w pewnym momencie mieli już dużą stratę. Jakiś progres w tej drużynie widać, więc przy mocnej końcówce sezonu te baraże powinny być realne. Sprawa jest otwarta, to jest kwestia wygrania kilku najbliższych spotkań, bo I liga pod tym względem jest w tym sezonie podobna do ekstraklasy. Dwie, trzy wygrane mogą całkowicie zmienić położenie drużyny. Problem w tym, że ciężko złapać taką serię (śmiech).

Rozmawiał Mariusz Rajek