Mistrzostwa trzeciego wieku

Michel Nkuka Mboladinga, znany powszechnie jako Lumumba Vea, dojechał wreszcie na mundial – i to należy uznać za jedno z wydarzeń tygodnia. Do Houston go nie wpuszczono, bo dzielni kowboje mają wiecznie obsrane zbroje, gdy chodzi o przyjezdnych - tym razem padło na wirusa ebola, którego epidemia ponoć szaleje w środkowej Afryce. Na szczęście drugi mecz Demokratyczna Republika Konga grała po stronie meksykańskiej. Co prawda obecność Mboladingi nie pomogła piłkarzom wybronić się przed porażką z Chorwatami, ale na szczęście RDK ma wciąż spore szanse wyjść z grupy, jeśli upora się ze słabiutkimi Uzbekami. Kto zatem przespał ich ostatni mecz, będzie miał jeszcze co najmniej jedną okazję zobaczyć najbardziej niezwykłego kibica wszech mundiali. Facet jest żywą kopią pomnika Patrice’a Lumumby, narodowego bohatera Kongijczyków, który przyczynił się do odzyskania niepodległości kraju, przez dekady pozostającego belgijską kolonią. O dramatycznych losach lidera afrykańskiego ruchu narodowowyzwoleńczego, rychło potem pojmanego i zabitego w wyniku puczu, przeprowadzonego przez juntę pułkownika-świra Mobutu, opowiada „Ścieżka dźwiękowa zamachu stanu”, nominowany do Oscara dokument Johana Grimonpreza, który osobiście zalecam jako repetytorium historyczne. Mboladinga w stylówie Lumumby (rogowe okulary i garniak w narodowych barwach) zastyga z podniesioną ręką i ani drgnie przez cały czas trwania meczów kadry, bez względu na to, jak sobie radzi jego ukochana reprezentacja. Jeśli kto zna bardziej odjechaną formę wspierania drużyny, niech mi to zgłosi do gabinetu osobliwości; mnie ten gość kupił od pierwszego wejrzenia. 

Nawet Michel Nkuka Mboladinga jako nieruchomy przez cały mecz Patrice Lumumba musi się czasem złapać za twarz z wrażenia. Fot. PAP/EPA

Afryka na tej imprezie ma się całkiem nieźle, poza Tunezją wszystkie ekipy przetrwały do ostatniej serii gier grupowych z szansami na awans, powiedzieć zatem, że dodają imprezie kolorytu, wcale nie byłoby rasistowskim lapsusem. Skądinąd, słabość Tunezji wzmaga bóle fantomowe kibiców reprezentacji Polski, bo mamy pełne prawo domniemać, że gdyby nasi w marcu awansowali, po raz pierwszy od czasu orłów Górskiego zdołaliby wygrać mecz otwarcia. I choć najpewniej na tym zwycięstwie by się skończyło, mielibyśmy swoich kilka dni błogiej chwały. Tak jak mieli je Szwedzi, dopóki nie przekonali się o sile Holendrów w jednym z najlepszych dotąd mundialowych spotkań. „Lecz przecież myśmy z dwukrotnie z Holandią zremisowali!” słyszę uszami wyobraźni, „Urban ma na nich patent!” - ach, alternatywna historia tych mistrzostw świata rozkręca mi się w głowie na dobre: oto Polska po dwóch meczach ma cztery punkty i pewny awans. A potem, jeszcze przed grą z samurajami, Tusk obiecałby Polakom premię za awans (jak sama nazwa wskazuje, premier jest od premii), a Nawrocki by się natychmiast żachnął i nagrodę podwoił. Biało-czerwonym znowu by się we łbach poprzewracało od dzielenia obiecanego hajsu, dostaliby od Japonii łomot, wyszli z trzeciej lokaty i trafili na Francję, z którą jak zwykle Lewandowski strzeliłby honorowo z powtórzonego karnego na pożegnanie turnieju. Historia coraz bardziej lubi się powtarzać, ten mundial w ogóle jest jedną wielką rekonstrukcją historyczną. Leo Messi jest jak bohater „Ciekawego przypadku Benjamina Buttona” – zamiast się starzeć, młodnieje, właśnie skończył dziewiętnaście lat (a nie żadne tam 39) , władował pięć goli w dwa mecze, a powinien siedem, gdyby lekko nie spalił z Algierią i trafił z jedenastki przeciw Austrii. Dzień później Cristiano Ronaldo zostaje najstarszym w historii autorem mundialowego dubletu i wrzeszczy do kamery, że wrócił (co mój ulubiony złośliwy prześmiewca Ibra komentuje w studio zdziwieniem – „Nie wiedziałem, że on odchodził”).

Luka Modrić w swoim dwusetnym (!) reprezentacyjnym występie prowadzi Chorwację do zwycięstwa w meczu o wszystko. Nawet James Rodriguez się odnalazł i zalicza całkiem solidne występy w kadrze Kolumbii, przyczyniając się do jej awansu do dalszych gier. To są zaiste mistrzostwa trzeciego wieku i chyba wszyscy gracze w wieku matuzalemowym mogą być wdzięczni Gianniemu Infantino, że otworzył mundialowe drzwi dla słabeuszy. Kiedy przyjdzie walczyć o medale, coś czuję, że nie będzie już tak łatwo ścigać się o prymat w historycznych tabelach – pierwsza faza 48-zespołowego mundialu jest właśnie po to, żeby starsi panowie mogli sobie jeszcze poszaleć i pozmieniać wpisy w futbolowych annałach. Messi musi skorzystać z najbliższej okazji i władować Jordanii jeszcze z trójeczkę, bo potem w lokalu kelnerów zabraknie, a Mbappe nie przestanie naciskać aż do finału.