Marcin Gawron dopiął swego

Od 2018 roku w tyle głowy wierciło mi się pytanie: co by było, gdyby pojawił się tu kort? No i wreszcie, po ośmiu latach, mamy mecz w rozgrywkach Billie Jean King Cup! To jest dla mnie podwójna motywacja i satysfakcja. Mamy jeden z najnowocześniejszych obiektów widowiskowo-sportowych w naszym kraju. Była tu Liga Mistrzów siatkówki oraz mistrzostwa świata kobiet i mężczyzn, była piłka ręczna, był turniej Ligi Mistrzów w futsalu, były koncerty Stinga, Bryana Adamsa czy Lenny'ego Kravitza. A teraz na tej samej płycie jest rozkładany kort! – nie kryje ekscytacji Marcin Gawron, prezes PreZero Areny Gliwice.

W piątek i sobotę stawką spotkania tenisistek Polski i Ukrainy będzie awans do turnieju finałowego BJKC, który we wrześniu odbędzie się w Chinach.

Do finału w jednej koszulce

Gawron (rocznik 1988) pochodzi z Nowego Sącza. Był jednym z najlepszych polskich tenisistów drugiej dekady XXI wieku, singlowym mistrzem kraju – gdy na świecie nieobce były nazwiska Jerzego Janowicza i Łukasza Kubota, a przed czasem „panowania” Huberta Hurkacza i Kamila Majchrzaka.

Jego kariera zapowiadała się równie obiecująco, bo w 2006 roku zagrał w finale juniorskiego Wimbledonu, do którego dotarł z kwalifikacji. Co ciekawe, cały turniej rozegrał w jednej białej koszulce. – Miałem szybko wracać, to był pierwszy mój występ na trawie, nie robiłem sobie żadnych nadziei. Stało się inaczej i codziennie po każdej wygranej wieczorem prałem tę koszulkę. Mam ją zresztą do dzisiaj i buty, w których grałem również – mają swoje specjalne miejsce w domu. Przed meczem o tytuł nie mogłem zasnąć z emocji, przegrałem w dwóch setach – wspomina.

Nosi też żywe wspomnienia z jedynego meczu w reprezentacji Polski w Pucharze Davisa – z Izraelem w 2011 (porażka 1:3). – Honorowy punkt zdobył Jurek Janowicz. Przegrałem pierwszego singla z Dudi Selą. Pięć tysięcy kibiców na trybunach, mieli takie bębenki, piszczałki jakieś, gwizdki. Pierwsza piłka w meczu, ja serwis w siatkę – owacja! Drugi serwis w aut. I jeszcze większy aplauz – śmieje się Gawron. – Dopiero w trzecim secie się ocknąłem i podjąłem walkę, ale przegrałem – dodaje.

Zmęczony życiem sportowca

W 2007 roku stworzył nawet w Gliwicach deblowy duet z obecnym kapitanem żeńskiej reprezentacji Dawidem Celtem – zostali wicemistrzami Polski.

Karierę zakończył w 2019 roku. Przyznaje, że udało mu się suchą stopą przejść przez etap, który bywa najtrudniejszym momentem dla zawodowego sportowca – gdy trzeba sobie zadać pytanie: co dalej? Wówczas łatwo wpaść w okres zawieszenia, braku motywacji. Nie poszedł „w trenerkę”, lecz od razu trafił do zarządzania biznesem.

– Byłem zmęczony kolejnymi kontuzjami, życiem wiecznie na walizkach. Gdy w 2019 na świat przyszły bliźniaki Olek i Staś, nie wyobrażałem sobie, że miałbym ich zostawić i jechać na kolejny turniej. Kocham tenis, kocham go oglądać, ale oddałem mu w swoim życiu tyle, że nie potrafiłbym być już trenerem na sto procent. A jak się za coś biorę, to nie potrafię na pół gwizdka. Nadal dyskutuję o tenisie, kibicuję. Mam przyjemność, wioząc swoje dzieciaki na trening, czy wchodząc z nimi na kort, opowiadając im o tym, co osiągnąłem, co widziałem, ale dzisiaj po prostu jestem w innym miejscu – podkreśla.

Zaufać innym

Pod koniec tenisowej kariery skończył dwustopniowe studia z zarządzania przedsiębiorstwem w Wyższej Szkole Biznesu w Nowym Sączu. Na przełomie 2017/18 trafił do organizacji zarządzającej jednym z największych obiektów widowiskowych w Polsce.

– Na pewno dopisało szczęście, timing był idealny, zostałem wiceprezesem spółki. I tak już osiem lat. Na początku było to dla mnie trudne, aby ze sportu indywidualnego, jakim jest tenis, przestawić się na funkcjonowanie w zespole. Na korcie i podczas swojej kariery byłem sam odpowiedzialny za wszystko od A do Z. Dzisiaj Arena to już przedsiębiorstwo, gdzie są działy, ich dyrektorzy, kierownicy. Musiałem nauczyć się delegowania zadań, bo mój charakter mówi mi, że muszę wszystko zrobić sam. Ale po pewnym czasie zrozumiałem, że trzeba zaufać innym – zauważa Gawron, który od maja 2024 stoi na czele spółki zarządzającej gliwicką areną.

Sam jest żywym dowodem na to, jak cennym życiowym handicapem może być zawodowy sport. – Przy wyniku po pięć, kiedy jest równowaga czy breakpoint, musisz wytrzymać ciśnienie. Nie dać przeciwnikowi poznać, że się denerwujesz, ręka nie może zadrżeć. Tak samo w biznesie. Znajomy, który zarządza dużym zespołem w USA, mówi mi: „Marcin, wiesz, gdzie ja rekrutuję ludzi do moich firm? Pierwszym wyborem są uczący się sportowcy lub byli sportowcy. Dlaczego? Bo wiem, że będą pracowici, zdyscyplinowani, zdeterminowani, silni psychicznie, i że będą potrafili podejmować decyzje”. I dzisiaj widzę, że faktycznie tak jest. Że cechy, które posiadają sportowcy, świetnie sprawdzają się w każdym obszarze naszego życia – przekonuje były mistrz Polski.

Przyjaźnie na całe życie

Choć nie jest już na co dzień związany z tenisem, ten dał mu coś jeszcze. Rywalizacja z niektórymi przeciwnikami – jak choćby z Grzegorzem Panfilem – zawsze wzbudzała gorące emocje, także wśród kibiców. Każdy z nich chciał wygrać, miał swoje ambicje, dochodziła adrenalina. Dziś z Panfilem – ale także z Andrzejem Kapasiem, Adamem Majchrowiczem czy Janem Serdakowskim i ich rodzinami – spędzają razem wakacje, zawiązali trwałe przyjaźnie.

– Z perspektywy czasu niesamowite jest to, że kiedyś walczyliśmy z pasją o zwycięstwo na korcie, zdarzały się też kłótnie, a dzisiaj potrafimy z sobą rozmawiać, wyjeżdżamy razem. Zdarza się, że bierzemy rakiety do ręki, potem siadamy i wspominamy czasy, kiedy tenis był całym naszym życiem i doceniamy to, jak autentyczną relację udało nam się zbudować, głównie dzięki temu, ile wspólnie przeszliśmy na korcie i poza nim. Bardzo dużo podróżowaliśmy sami po turniejach, było wiele świetnych sytuacji, ale zdarzały się również te nerwowe i stresujące. To nas wzmocniło, nasze wzajemne zaufanie do siebie. Gdyby ktoś z nas potrzebował pomocy w środku nocy, to – wierzę w to – możemy na siebie liczyć. I za to dziękuję tenisowi – kończy Marcin Gawron.

Tomasz Mucha

Marcin GAWRON – ur. 25 maja 1988. Najwyższy ranking ATP – 262. (10.09.2012). 9 tytułów rangi ITF Futures, 4 razy mistrz Polski w singlu (2007-08, 2010, 2017), 2 razy w deblu (2017-18 z Mateuszem Kowalczykiem), 2 razy w mikście (2007 z Klaudią Jans, 2009 z Pauliną Łoś), a także w hali - 1 raz w singlu (2016) i 2 razy w deblu (2015-16). Z Andrzejem Kapasiem triumfował w grze podwójnej challengera ATP w Szczecinie (2011). W 2006 osiągnął finał juniorskiego Wimbledonu – porażka z Holendrem Thiemo de Bakkerem 2:6, 6:7 (4-7).