Liga arcymistrzów

Meczyk, mecz, meczycho – tej podstawowej skali używamy, by odróżnić piłkarski paździerz od spotkań przeciętnych i od futbolowych arcydzieł. Ale w Paryżu we wtorkowy wieczór żywioł wywalił poza skalę, przepalił liczniki, przekroczył granice wyobraźni. Rewię piłkarską z udziałem PSG i Bayernu bez przesady można uznać za jedno z najlepszych spotkań w historii futbolu. Legenda finału Pucharu Mistrzów z 1962, uznawanego za najlepszy mecz wszech czasów została poważnie zagrożona, ale o tym rozsądzić mogą ci, którzy jeszcze tamten mecz pamiętają. Owszem, padło wtedy osiem goli, Benfica dwukrotnie odwracała losy meczu, by ostatecznie wygrać 5:3. Dwudziestolatek z Mozambiku, niejaki Eusebio, wtedy właśnie został obwołany „Czarną Perłą” i zdetronizował leciwych mistrzów z Realu (Puskas i Di Stefano byli już po 35. urodzinach, co w tamtych czasach stanowiło dla graczy z pola wiek matuzalemowy), ale na błogą pamięć kibiców musi mieć wpływ fakt, że to była pierwsza w polskiej telewizji transmisja na żywo zza żelaznej kurtyny.

We wtorek goli padło aż dziewięć, a i tak najpiękniejsze wydały mi się w tym spotkaniu strzały niecelne – uderzenie Senny’ego Mayulu w spojenie i bezczelna szarża Michaela Olise, który okiwał obrońców przy linii końcowej, by kropnąć w kolejnego i prawie nim zdobyć gola (był słupek). Wydawało się, że po tym, co pokazały Real i Bayern w rewanżowym meczu ćwierćfinałowym, a zwłaszcza w jego pierwszej połowie, trudno będzie stworzyć widowisko doskonalsze – siedem goli w meczu o najwyższą stawkę takich tytanów to już nadzwyczaj obfite danie. W Paryżu trafiły na siebie drużyny wybitne, będące u szczytu formy, postawiły na nieustanną ofensywę, a sił im starczyło na pełne półtorej godziny – powstało dzieło doskonałe, niezapomniane, skończone, futbolowa Kaplica Sykstyńska; jeśli ktokolwiek ma wątpliwości, czy piłka jest sztuką, powinien sobie ten mecz oglądać w chwilach zawahania. Tak, to był przedwczesny finał – i całe szczęście, że obie ekipy trafiły na siebie na tym etapie, bo dzięki temu czeka nas powtórka, mecz rewanżowy, choć w przypadku takiej dawki atrakcji można żałować, że w piłkarskich pucharach nie gra się jak w hokeju do czterech zwycięstw.

Na mecz doskonały w moim przekonaniu składa się kilka czynników niezbędnych: oprócz najwyższej próby umiejętności obu drużyn, liczby goli-majstersztyków, liczą się także stawka i dramaturgia: tu dostaliśmy wszystko. Diaz, Olise i Kvarachkelia zasłużyli na tytuł MVP ex eaquo, uznanie za najlepszego gracza Ousmana Dembele to jakiś żart, ten skądinąd genialny gracz jest nieprzewidywalny, i za to go wielbię, ale akurat we wtorek nieprzewidywalnie spartaczył sam na sam z Neuerem.

Znam fanatycznych przeciwników wielkich pieniędzy w wielkiej piłce, którzy bojkotują Ligę Mistrzów, bo to dla nich rozgrywki bez duszy sprzedanej za hajs. Współczułbym im, gdybym im wierzył – prawdziwy kibic poczuje bowiem zapach futbolowego arcydzieła nawet przez wyłączony telewizor, nawet gdyby zablokował w środowe wtorki i wieczory telefon, żeby go nie nękano wiadomościami o tym, co właśnie traci. Można się zżymać na horrendalną komercjalizację sportu, można być bojówkarzem ruchu Against Modern Football, ale nawet najbardziej zbuntowany miłośnik piłki nożnej musi ulec sile meczu doskonałego, choćby śledził go tylko kątem oka, z udawanym obrzydzeniem. Radykałów mi żal, zwłaszcza tych, którzy całą swoją filozofię budują na negacji. Ignorują Champions League, bo bogatsi mają łatwiej, a system eliminacji nie jest uczciwy. Nie wiem, czy to naiwność, czy już kibicowski marksizm. Gdyby wszyscy mieli po równo, a regulamin pozostał takim, jaki był w zamierzchłych czasach, polskie kluby co roku startowałyby w Lidze Mistrzów, podobnie jak mistrzowie San Marino, czy Wysp Owczych, ale nigdy nie zobaczylibyśmy takiego sztosa, stworzonego przez najwybitniejszych piłkarzy świata, skupionych do dwóch wielkich klubów. Nie zaznalibyśmy piłkarskich rozkoszy na takim poziomie. Bojkotowanie Champions League z powodu jej elitarności i niedostępności dla maluczkich jest jak żywienie się wyłącznie w barach mlecznych, bo wykwintne restauracje są niedostępne dla bidoków. To już się ociera o „ośmiorniczkowy” populizm, dziękuję bardzo. Jestem futbolowym smakoszem, gdybym sobie odmówił wtorkowej uczty paryskiej, czułbym się okaleczony – człowiek po to przecież ogląda tysiące meczów przez całe życie, żeby czasem trafić na coś z kosmosu, na takie widowisko, po którym musi szukać szczęki na podłodze. Życie jest za krótkie, żeby oglądać kiepskie mecze – dlatego właśnie wymyślono Champions League.

To był piłkarski balet najwyższej klasy... Fot. PAP/EPA