Kto, jak nie on

KOLARSTWO

Pod koniec lipca, po piątym triumfie w Tour de France, Słoweniec jeszcze się wahał, czy wystartować w największym hiszpańskim wyścigu. Uczestniczył w nim tylko raz – w 2019 roku, mając niespełna 21 lat. Był wówczas u progu wielkiej kariery, ale wygrał trzy etapy i klasyfikację młodzieżową, a w generalnej zajął trzecie miejsce. Na początku sierpnia potwierdził powrót na hiszpańskie szosy. „Poprowadzi zrównoważony i doświadczony skład, a emiracka drużyna chce kontynuować sukcesy z Tour de France” – podkreślał w komunikacie UAE Team Emirates-XRG. – Vuelta była moim pierwszym Wielkim Tourem i niesamowitym doświadczeniem. Hiszpania to kraj, który uwielbiam odwiedzać i w którym uwielbiam się ścigać. Myślę, że nadszedł właściwy czas, aby tam wrócić. Mamy ogromną motywację i chcemy osiągnąć sukces – zapowiedział Tadej Pogacar.

Słoweniec to zdecydowany faworyt tegorocznej Vuelty. W zasadzie może przegrać tylko... ze sobą, czyli gorszą dyspozycją fizyczną spowodowaną chorobą czy zmęczeniem, bo mentalnie od lat prezentuje się wyśmienicie. Pamiętać należy także o upadkach w kraksach, bo właśnie z tego powodu wycofał się z Tour de France jego wielki rywal, Jonas Vingegaard (Visma-Lease a Bike). Po tym przykrym wydarzeniu nie doszedł jeszcze do siebie. – Z powodu kontuzji obojczyka musiałem przełożyć rozpoczęcie treningów, więc nie jestem w stanie wrócić do formy w najbliższej przyszłości – poinformował niedawno zwycięzca tegorocznego Giro d'Italia i ubiegłorocznej Vuelty, dając do zrozumienia, że zakończył sezon.

Pod nieobecność Duńczyka Pogacar w zasadzie nie będzie miał z kim walczyć. Co prawda z numerem jeden pojedzie jego starszy rodak Primoż Roglić (Red Bull-BORA-hansgrohe), ale ten czterokrotny triumfator Vuelty w tym roku prezentuje się przeciętnie, a dodatkowo w lipcu na treningu został potrącony przez auto, co spowodowało przymusową pauzę. – Naszym głównym celem będą zwycięstwa etapowe. Drugim jest klasyfikacja generalna, choć musimy podchodzić do tego pragmatycznie, biorąc pod uwagę to, że przygotowania Primoża znacznie odbiegały od pierwotnych planów w związku z wypadkiem – przyznał dyrektor sportowy niemieckiej grupy, Sven Vanthourenhout. Jeśli więc nie Roglić, to może Duńczyk Mattias Skjelmose (Lidl-Trek), Ekwadorczyk Richard Carapaz (EF Education-Easy Post) czy Austriak Felix Gall (Decathlon CMA CGM)?

Trasa powinna odpowiadać Pogacarowi. Pomiędzy 22 sierpnia a 13 września zaplanowano 21 etapów o łącznej długości około 3300 km i sumie przewyższeń aż 58 tysięcy metrów. Przewidziano tylko cztery płaskie odcinki, za to pięć pagórkowatych, cztery w średnich górach, sześć typowo górskich i do tego dwie jazdy indywidualne na czas. Siedem etapów zakończy się wspinaczkami, w tym przedostatni z metą na Collado del Alguacil – co ciekawe, to jedyna premia górska najwyższej kategorii (HC) w całej Vuelcie. Rywalizacja rozpocznie się w... Monako, zaraz potem kolarze będą się jeszcze ścigać po szosach Francji i Andory, żeby po transferze do Katalonii zmierzać wzdłuż Morza Śródziemnego na południowyzachód, opuszczając tym razem północną i centralną Hiszpanię. Warto podkreślić, że ostatnie 10 etapów, czyli niemal połowa wyścigu, odbędzie się w Andaluzji, z metą w Grenadzie, a nie w Madrycie, gdzie zazwyczaj kończyła się Vuelta.

Wśród 184 kolarzy z 23 zespołów, którzy wezmą udział w hiszpańskiej imprezie, nie ma żadnego Polaka.

TRASA 81. VUELTA A ESPANA

(gak)