Kac Solna

Święta, święta i... po mundialu. Już oswoiliśmy się z tą myślą. Dobrze to czy źle? Zawsze są plusy dodatnie i minusy ujemne. Jak w całej masie dowcipów o złej i dobrej wiadomości. Mam taki ulubiony:

W poniedziałkowy poranek asystentka wita szefa na progu gabinetu i pozostawia do wyboru.

– Najpierw ta zła wiadomość? Niestety, nie jest pan już prezesem.

– A ta dobra? – pyta z nadzieją boss.

– Będziemy mieli dziecko!

No to o tym najważniejszym plusie. Tak prosto od serca – Urban pozostaje selekcjonerem! Jak pan mi teraz zaimponował, prezesie Kulesza. Bardziej niż Wąski Siarze w filmie Machulskiego! Pamiętam bowiem dość dobrze, ile dni i nocy potrzebował pan, by postawić na tego jedynego logicznego kandydata. Ilu lepszych od niego musiał pan odrzucić i wykreślić z długiej listy godnych zastąpienia Probierza. A tu proszę, wystarczył przypadkowy gol w końcówce finałowego barażu i nie ma pan żadnych wątpliwości. Tylko Janek daje gwarancje rewanżu na Szwedach w Lidze Narodów we wrześniu? Zgadzam się z panem w całej rozciągłości, bodaj po raz drugi w swoim krótkim życiu kibica – emeryta.

Czy żal mi tego kolejnego mundialu bez nas? By sobie odpowiedzieć na to trudne pytanie, sięgnąłem do prywatnego kalendarza stuletniego. W 1958 byłem już co prawda na świecie, ale nie było nas w finałach w tak bliskiej, a zarazem odległej nam Szwecji. A potem to już tak jakoś poleciało! Prawo serii. Bez zaproszeń dla Polski w 1962, 1966, 1970. Młody musi czekać – pocieszałem się co cztery lata.

I szok! Po Wembley meldujemy się niespodziewanie w Murrhardt. A przecież za rok matura! Weltmeisterschaft’74 jest jak bajka o Kopciuszku. Lato, Lato wszędzie i potem posrebrzane brązowe medale. Gmoch Zorba po czterech latach tylko nieco gorzej, bo był piąty na świecie, choć... miał być pierwszy. Espana’82 i znowu ole! Antoni Piechniczek z wojenną drużyną narodową okiwał przy chorągiewce nawet wielki ZSRR! Wyglądało na to, że mamy wreszcie patent na finały MŚ, bo... w 1986 Ryszard Tarasiewicz trafił z daleka w poprzeczkę brazylijskiej bramki. Odpadamy z uczuciem wstydu przed grą o medale. I zapadła niepokojąca cisza.

Rok 1990. Jadę po raz pierwszy i na razie ostatni na turniej finałowy do Włoch. Nie mylić z Włochami pod Warszawą. Naszych nikt tam nie zaprosił (wina Strejlaua?), ale przecież wiem już dobrze, że możliwe jest święto futbolu bez nas, bo potwierdził to bezsprzecznie okres 1958–1970. Kilkanaście pięknych lat podziwiania innych (głównie Pelego) i niemartwienia się, czy nasi wyjdą z grupy żałoby narodowej.

A potem szesnaście długich lat samotności na peryferiach światowej piłki. Przerwa na odzyskanie równowagi, prawie jak taktyczna między gemami w tenisie ziemnym. I co? Jeszcze Polska nie zginęła, by... przegrać z Koreą Południową i Portugalią. A w 2006 już zjednoczone Niemcy proponują nam ponownie gościnę w Murrhardt, ale... nie żyje już Kazimierz Górski. Nic z tego.

RPA znowu nie dla nas, podobnie jak Brazylia w 2014. Dopiero Rosja nas zaprasza i wiele obiecuje. Jak zawsze na wyrost. Chcieliśmy więc bardzo po niskim pressingu z Japonią i Katarze Michniewicza zobaczyć wreszcie soccer w USA, ale jak niemal 30 lat wcześniej obędzie się bez nas. Ma być tam Irak i... chyba jednak nie Iran.

A gdyby tak prezydent Trump przyznał nam na Dzień Dziecka dziką kartę? Nie gramy przecież gorzej od Wysp Zielonego Przylądka. Przynajmniej tak nam się może do lipca wydawać, na tej naszej wyspie wielkanocnej nadziei.

Pozostajemy więc nieutuleni w smutku, z kacem Solna zamiast kaca Vegas.

I mundial znowu w kapciach... A „Flip i Flap” zamiast meczu z Tunezją. Fot. JCH