Górnik? To nie był łatwy moment

Po wygranych w Krakowie i w Białymstoku wydawało się, że wróciliście na właściwy szlak. A tu przyszła porażka w Katowicach: bolesna, bo po golu straconym w 93 minucie...

- Rzeczywiście bolesna. Parę dobrych momentów w tym meczu mieliśmy, co najmniej jedną bramkę powinniśmy zdobyć. A wtedy na pewno byśmy nie przegrali.

Daleko szukać nie trzeba. Pan miał świetną okazję w 89 minucie. Co poszło w niej nie tak?

- Miałem chwilę zawahania, jak uderzać piłkę. Kątem oka widziałem nabiegającego na mnie obrońcę i w ostatniej chwili zmieniłem decyzję: uderzyłem wewnętrzną częścią stopy. Za lekko, niestety...

Mecz z GieKSą skwasił panu humor, bo wcześniej wszystko było OK: młodzieżówka wygrała oba marcowe mecze. Spogląda pan czasem na mapę, jak Los Angeles wygląda?

- Nie, nie myślę w ogóle o tym, że za dwa lata są igrzyska. Daleka droga do nich, choć faktycznie kolejna reprezentacyjna przerwa była dla naszej młodzieżówki dobra.

Jak to się stało, że Jerzy Brzęczek stworzył takiego „potwora”: osiem meczów, osiem zwycięstw?

- Od naszego pierwszego zgrupowania przypominał nam, że w jedności siła. Że mamy duże umiejętności i powinniśmy je przekładać na boisko. Że nie mamy się bać grać w piłkę, wchodzić w sytuacje „jeden na jeden”, podejmować ryzyko.

A był kiedyś trener, który tego wszystkiego zabraniał? Bo mnie się wydaje, że to dość naturalny przekaz...

- No tak, jasne. Ale jest jeszcze czynnik przeciwnika. Tymczasem my, dzięki słowom powtarzanym przez trenera na każdym zgrupowaniu, nawet w grach z mocnym rywalem pielęgnujemy ten przekazi nie zapominamy o nim.

Mam wrażenie, że nieważne co się stanie: „Pietuch” pójdzie do pierwszej reprezentacji, wypadnie z powodu kontuzji Pieńko czy Faberski, wchodzi w to miejsce nowy człowiek i dalej gracie swoje. Jest tak?

- Zdecydowanie tak. Powołanie każdego z nas do drużyny narodowej cieszy całą resztę, bo to przecież cel każdego z nas. Ci zaś, którzy przychodzą, nie odstają od reszty umiejętnościami i zaangażowaniem. Chcą zaznaczyć siebie w tej drużynie i im to wychodzi.

Niezła z was paka na murawie. Poza nią też?

- Często siadamy gdzieś przy kawie, gramy w jakieś gry, czy po prostu wspólnie spędzamy czas, żeby się pośmiać.

Króluje FIFA?

- Niekoniecznie. Gramy w w karty – w Uno na przykład, ale i w gry planszowe. Zwolennicy konsoli też są (śmiech).

Pan już wie, co pan będzie robić po 1 lipca?

- Przede wszystkim chciałbym regularnie grać w piłkę, tak jak teraz. Ale nie wiem, w którym to będzie klubie.

No tak, bo kończy się panu wypożyczenie z Górnika. Sam fakt, że Zabrzanie nie dali panu szansy zagrania w swych barwach trochę zabolał?

- Miałem wcześniej podobną sytuację z Legią, gdzie mi podziękowali po paru latach treningów. Więc... może po prostu wiedziałem, jak się zachować, jak do tego wszystkiego podejść. Ale to też nie był łatwy moment. Po dobrym sezonie w pierwszej lidze, w Zniczu, myślałem, że to się ułoży trochę inaczej. Życie przyniosło inny scenariusz; trzeba było się po prostu z tego podnieść i dalej robić swoją robotę.

To wróćmy na koniec do Płocka. Boli, że po zdobyciu tytułu mistrza jesieni teraz jesteście już tylko jednym ze średniaków?

- Wiadomo, ż fajnie było zakończyć pierwszą rundę w fotelu lidera, ale... w tej lidze wszystko jest możliwe. Przegrasz jeden mecz, przegrasz drugi i zupełnie zmienia się pozycja w tabeli. Tak naprawdę my wciąż... walczymy o utrzymanie! A czy będzie nam dane ugrać coś więcej? Zobaczymy.

Naprawdę w Płocku wciąż „na tapecie” jest słowo „utrzymanie”?

- Przecież mieliśmy wiosną nieciekawą serię pięciu porażek. Więc trzeba sobie powiedzieć jasno, że w tym dziwnym sezonie pilnować się trzeba do samego końca!

Rozmawiał Dariusz Leśnikowski