Cukierek zza szyby

Święta, święta i... po świętach – chciałoby się rzec. Co prawda do świątecznych stołów zasiądziemy dopiero za 24 godziny, ale przecież dla piłkarskiego kibica świętem są przede wszystkim mecze reprezentacji. Co się w nich zdarzyło, wiemy od wtorkowego wieczoru doskonale: zagraliśmy jak nigdy, przegraliśmy jak (prawie) zawsze. Zamiast staropolskim wielkanocnym mazurkiem (albo raczej jankeskimi cheesburgerami i krążkami cebulowymi oraz meksykańskimi enchiladas), przyjdzie nam się latem delektować... cukierkiem lizanym przez szybę (czyli ekran telewizora). Zagrają na zaoceanicznych stadionach Czesi, wracający na MŚ po dwóch dekadach; zagrają Irakijczycy i Irańczycy, Australijczycy i Bośniacy, zagrają także Kongijczycy spod szyldu Republiki Demokratycznej (źle się nam – ze względu na 40 powojennych lat – kojarzą takie zbitki słowne...).

Przywołałem te, a nie inne nacje, bo wracająca do gry ekstraklasa – to ona jest kibicowską codziennością – dla niektórych może być taką samą „ziemią obiecaną”, jaką dla polskich piłkarzy są ligi zachodnie, zwłaszcza te z TOP 5. I przepustką do własnej reprezentacji, docelowo zaś – na mundial. Sobota aż na dwóch stadionach przyniesie ciekawie zapowiadającą się rywalizację potencjalnych uczestników mistrzostw świata. W Zabrzu niejeden pojedynek w środku pola stoczą Patrik Hellebrand z Górnika (on akurat drogę do czeskiej kadry ma chyba najdłuższą ze wszystkich wymienionych w tym miejscu zawodników) z Amirem Al-Ammarim z Cracovii. Parę godzin później w Białymstoku poznańską lokomotywę napędzać będzie Ali Gholizadeh, który ostatnią dekadę marca miał naprawdę znakomitą: do ligowego gola w meczu z Termalicą wkrótce dołożył trafienie dla Iranu w potyczce z Kostaryką. Naprzeciw siebie mieć będzie m.in. Sameda Baždara, który – choć nie przyłożył ręki (ni nogi) do sensacyjnego awansu swych rodaków (cały mecz przesiedział na ławie) – zdaje się być pewniakiem w bośniackiej kadrze na czerwcowo-lipcowe granie za oceanem.

Jest jeszcze w naszej ligowej elicie – w Szczecinie - rodak wspomnianego Al-Ammariego, Hussein Ali. Jest widzewiak Steve Kapuadi, który barażową wygraną Kongijczyków co prawda oglądał z ławki, ale po końcowym gwizdku był jednym z... najaktywniejszych w fetowaniu awansu. Na Nowej Bukowej w Katowicach z zainteresowaniem spotkać się powinien występ Australijczyka Deniego Juricia – to jego trzy kolejne bramki w Krakowie i Białymstoku pozwoliły Płocczanom przełamać fatalną wiosenną passę. No i pamiętamy o Alexie Paulsenie – bramkarz Lechii, podróżując do Auckland i z powrotem, spędził zdecydowanie najwięcej czasu w powietrzu. Ale oni wszyscy to przecież tylko wspomniany już cukierek zza szyby...

Wielka szkoda, że do tej listy mundialowiczów nie możemy dopisać Przemka Wiśniewskiego, Bartka Mrozka, może jeszcze np. Antka Kozubala (polecał go do kadry narodowej Jerzy Brzęczek, trener młodzieżówki) czy Marcela Regułę (jemu z kolei laurkę wystawia na dalszych stronach „Sportu” Leszek Ojrzyński). Nad rozlanym już mlekiem trudno płakać; dobrze byłoby jednak, by wtorkowa trauma z gorzkiej Solnej była ostatnią dla polskich kibiców na długie lata.

Na razie jednak – świętując awans Polski w klubowym rankingu europejskich pucharów – oglądamy równoczesne obsuwanie się Biało-czerwonych w rankingu FIFA. Wykładnię przyczyn tego stanu rzeczy daje dziś na naszych łamach Marek Koźmiński. Hasło „róbta co chceta” nie zawsze musi mieć pozytywny wydźwięk i efekty...