Barceloński początek pełen emocji

TOUR DE FRANCE

Grand Depart, czyli Wielki Start największego wyścigu na świecie, znów  nastąpił poza granicami Francji. Po raz pierwszy zdarzyło się to w 1954 w Amsterdamie, w dwóch następnych dekadach było sporadyczne, potem coraz częstsze, żeby w XXI wieku stać się czymś, co w ogóle nie dziwi, bo w tym okresie więcej niż co drugi start (14 z 26 ostatnich) odbył się poza krajem leżącym nad Loarą i Sekwaną. Państwa, regiony i miasta wydają majątek, żeby przez otwierający imprezę weekend gościć jej uczestników. Szacuje się, że ta ogromna promocja – w końcu pokazuje, mówi i pisze o nich nie tylko sportowy świat – kosztuje około pięciu milionów euro za samą opłatę licencyjną, do której trzeba doliczyć organizację wydarzenia, co w sumie daje kilkanaście, a nawet kilkadziesiąt milionów euro. Czy warto? Niech odpowiedzią na to pytanie będzie fakt, że już teraz wiadomo, iż za rok Tour de France rozpocznie się w szkockim Edynburgu, za dwa lata w Reims na północy Francji, a zażarta batalia o Grand Depart w 2029 wciąż trwa.

Zupełnie inna „drużynówka” 

Barcelona akurat o promocję nie musi zabiegać, a wręcz narzeka na nadmiar turystów. Wielki Start zorganizowała po to, żeby potwierdzić swoją renomę wielkiego ośrodka sportowego, i to po raz pierwszy, dołączając do dwóch innych hiszpańskich, a w zasadzie baskijskich miast – San Sebastian i Bilbao, które zrobiły to odpowiednio w 1992 i 2023 roku. Oficjalna prezentacja 184 kolarzy z 23 zespołów odbyła się w czwartek pod najbardziej znaną budowlą stolicy Katalonii, świątynią Sagrada Familia, którą zaprojektował Antonio Gaudi i której budowę w tym roku po 144 latach (!) wreszcie udało się zakończyć.

W sobotę trzytygodniowa rywalizacja rozpoczęła się od drużynowej jazdy na czas. Do tej pory takie otwarcie zdarzyło się tylko raz i to bardzo dawno temu, bo w 1971 roku. Do tego ostatni raz ta konkurencja znalazła się w programie TdF siedem lat temu. Ale nie z tych powodów dużo mówiło się o niej od chwili ogłoszenia trasy jesienią ubiegłego roku. W sposób radykalny zmieniono bowiem jej zasady – do tej pory grupie zaliczano wynik osiągnięty przez czwartego kolarza. Teraz jednak najważniejszy był czas pierwszego zawodnika – najlepszy dawał drużynie wygraną, a sam zapewniał sobie żółtą koszulkę lidera.

Wyścig po ulicach Barcelony wyglądał więc tak, że na płaskim odcinku, który zajmował mniej więcej trzy czwarte z blisko 20-kilometrowego dystansu, liderzy drużyn byli oszczędzani, a ich pomocnicy gnali do mety, ile sił (średnia prędkość zbliżała się do 60 km/h!), żeby po kolejnej mocnej zmianie odpaść z grupy i już spokojnie dojechać do końca. Dlatego na ostatnich najtrudniejszych kilometrach zostawali tylko ci, którzy walczyli o jak najwyższe miejsce w klasyfikacji generalnej. Końcówka prowadziła zaś najpierw na słynne wzniesienie Montjuic, a później następowała poprawka w postaci krótkiej, ale treściwej wspinaczki pod Stadion Olimpijski. Nic więc dziwnego, że ci, którzy musieli walczyć do samej mety, docierali do niej skrajnie wyczerpani.

Idealny początek Duńczyka

W takich całkiem nowych realiach najlepiej poradziła sobie ekipa Visma-Lease a Bike. Jej lider, Jonas Vingegaard, bardzo długo mógł liczyć na pomoc kolegów, którzy jechali w niesamowitym tempie, i na ostatnim wzniesieniu sam wykończył ich – jak to ujął – fantastyczną pracę.  – Cała siódemka poświęciła się dla mnie. Nie musiałem robić zbyt wiele, doprowadzili mnie aż do samej mety – chwalił kolegów Duńczyk. – To idealny początek, nie mogłem wymarzyć sobie lepszego. Żółta koszulka wiele dla mnie znaczy, bo mam za sobą kilka trudnych lat, a Tour de France to najważniejszy wyścig – podkreślał najgroźniejszy rywal Tadeja Pogacara.

Słoweniec, który wygrał dwie ostatnie edycje, teraz rozpoczął od dopiero trzeciego miejsca, bo wyprzedził go także Włoch Filippo Ganna z Netcompany INEOS. – Wiadomo, że zawsze chcę wygrać. Cieszę się, że ten bardzo trudny dzień mamy już za sobą. Przygotowujesz się do zaledwie 20-minutowego wysiłku, a towarzyszy temu ogromny stres – podkreślał mistrz świata, który najszybciej pokonał końcowy odcinek i dzięki temu w niedzielę wystartował w koszulce w czerwone grochy dla lidera klasyfikacji górskiej.

Dublet UAE Team Emirates-XRG

Drugi odcinek zaczynał się w Tarragonie i znowu miał metę w Barcelonie przy Stadionie Olimpijskim. Wymagająca końcówka na rundach oznaczała, że i tym razem będzie emocjonująco. – Czeka nas zdradliwy etap, idealny dla puncherów (specjaliści od krótkich, stromych podjazdów – przyp. gak). Finał będzie chaotyczny, a sytuacja może się skomplikować jeszcze przed nim – przewidywał Tadej Pogacar i nie chcąc do tego dopuścić, desygnował do pracy w stolicy Katalonii najpierw Amerykanina Brandona McNulty'ego, a potem Brytyjczyka Adama Yatesa. Ci jechali bardzo mocno, w ten sposób znacząco ograniczając prowadzącą grupę i w pełni kontrolując sytuację na trasie. Na finałowym podjeździe zaatakował zaś inny kolarz UAE Team Emirates-XRG, Isaac del Toro. Sam Pogacar miał na tyle sił, żeby zwyciężyć, ale kiedy zobaczył, że zostawił za sobą Vingegaarda, dał wygrać Meksykaninowi, wjeżdżając na metę obok niego. – Jestem wielkim szczęściarzem. Cieszę się, że zrealizowaliśmy plan – przyznał z entuzjazmem debiutujący w Wielkiej Pętli 22-latek, dziękując jednocześnie Słoweńcowi.

– To ty powinieneś wygrać – wskazuje na mistrza świata niedzielny zwycięzca. Fot. PAP / EPA

Liderem pozostał czwarty wczoraj Duńczyk, który dziś na górskim odcinku z metą w Pirenejach będzie bronił żółtej koszulki. Może jednak do tego nie dojść, bo w tamtym rejonie szaleje pożar i z tego powodu rozważano odwołanie etapu.

Dwóch startujących w TdF Polaków, Michał Kwiatkowski (Netcompany INEOS) i Kamil Gradek (Bahrain-Victorious), w weekend wykonało to, co będą robić podczas reszty wyścigu, czyli pracowało na liderów swoich drużyn. W klasyfikacji generalnej zajmują dalekie miejsca, co nie ma dla nich większego znaczenia. 

Grzegorz Kaczmarzyk

1077 TYLE dni minęło od chwili, kiedy Vingegaard poprzedni raz jechał w żółtej koszulce lidera (ostatni etap Wielkiej Pętli w 2023, którą wygrał)

1. etap, Barcelona - Barcelona (drużynowa jazda na czas, 19,6 km): 

3. UAE Team Emirates-XRG 12

2. etap, Tarragona - Barcelona (168,5 km): 

3. Remco Evenepoel (Red Bull-BORA-hansgrohe) - wszyscy 3:40.01 ... 86. Michał Kwiatkowski (Netcompany INEOS) 11.06, 163. Kamil Gradek (Bahrain-Victorious) 13.56.

Klasyfikacja generalna: